حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْجَعْدِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ لَمَّا أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَكْتُبَ إِلَى الرُّومِ، قِيلَ لَهُ إِنَّهُمْ لاَ يَقْرَءُونَ كِتَابًا إِلاَّ أَنْ يَكُونَ مَخْتُومًا. فَاتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ، فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِهِ فِي يَدِهِ، وَنَقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ.
Али ибнул-Жаъд бизга айтди, Шуъба бизга хабар берди, Қатодадан, у деди: Анас розияллаҳу анҳудан эшитдим, у дер эди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Румга (хат) ёзмоқчи бўлганида, унга: «Улар муҳрланган хатдан бошқасини ўқимайдилар», дейилди. Шунда у кумушдан бир узук (муҳр) ясатди. Гўё мен ҳозир ҳам унинг қўлидаги оқлигини (узукни) кўриб турибман; унга ‹Муҳаммад — Расулуллаҳ› деб нақш қилинган эди.