7162-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ҳукм чиқариш
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ لَمَّا أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَكْتُبَ إِلَى الرُّومِ قَالُوا إِنَّهُمْ لاَ يَقْرَءُونَ كِتَابًا إِلاَّ مَخْتُومًا. فَاتَّخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ، كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِهِ، وَنَقْشُهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ.
Анас ибн Молик айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Румга (хат) ёзишни истаганида, (ашоблар): "Улар фақат муҳрланган хатни ўқийдилар" дедилар. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кумушдан бир узук ясатди — гўё мен ҳозир ҳам унинг ялтирашини кўриб тургандайман — унинг нақши «Муҳаммад — Расулуллаҳ» (эди).