حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ ابْنُ أُخْتِ، نَمِرٍ أَنَّ حُوَيْطِبَ بْنَ عَبْدِ الْعُزَّى، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ السَّعْدِيِّ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، قَدِمَ عَلَى عُمَرَ فِي خِلاَفَتِهِ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ أَلَمْ أُحَدَّثْ أَنَّكَ تَلِي مِنْ أَعْمَالِ النَّاسِ أَعْمَالاً، فَإِذَا أُعْطِيتَ الْعُمَالَةَ كَرِهْتَهَا. فَقُلْتُ بَلَى. فَقَالَ عُمَرُ مَا تُرِيدُ إِلَى ذَلِكَ قُلْتُ إِنَّ لِي أَفْرَاسًا وَأَعْبُدًا، وَأَنَا بِخَيْرٍ، وَأَرِيدُ أَنْ تَكُونَ عُمَالَتِي صَدَقَةً عَلَى الْمُسْلِمِينَ. قَالَ عُمَرُ لاَ تَفْعَلْ فَإِنِّي كُنْتُ أَرَدْتُ الَّذِي أَرَدْتَ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعْطِينِي الْعَطَاءَ فَأَقُولُ أَعْطِهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي. حَتَّى أَعْطَانِي مَرَّةً مَالاً فَقُلْتُ أَعْطِهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُذْهُ فَتَمَوَّلْهُ وَتَصَدَّقْ بِهِ، فَمَا جَاءَكَ مِنْ هَذَا الْمَالِ وَأَنْتَ غَيْرُ مُشْرِفٍ وَلاَ سَائِلٍ فَخُذْهُ، وَإِلاَّ فَلاَ تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ "
Зуҳрий айтди: Абдуллаҳ ибн ал-Саъдий унга хабар бердики, у Умарнинг хилофати пайтида унинг ҳузурига келди. Умар унга: "Менга айтдиларки, сен одамларнинг ишларидан (идора) ишларни қиласан, сенга ҳақ (маош) берилса эса, уни ёқтирмайсан?" деди. Мен: "Ҳа" дедим. Умар: "Буни нима учун (қиляпсан)?" деди. Мен: "Менда отлар ва қуллар бор, мен яхшиликдаман, мен ўз ҳақимни мусулмонларга садақа бўлишини истайман" дедим. Умар: "Бундай қилма, чунки мен ҳам сен истаган(иш)ни истаган эдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга ато (мол) берар эди, мен: ‹Буни мендан кўра муҳтожроққа бер› дер эдим. Ҳатто бир марта менга мол берди, мен: ‹Буни мендан кўра муҳтожроққа бер› дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Уни олиб, мол қил ва ундан садақа бер. Бу молдан сенга — сен кўз тикмаган ва сўрамаган ҳолда — келганини ол; (бундай) бўлмаганини эса нафсинг(г илинжини) унга эргаштирма› деди" деди.