حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنِ الْحَسَنِ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ تَغْلِبَ، قَالَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَالٌ فَأَعْطَى قَوْمًا وَمَنَعَ آخَرِينَ فَبَلَغَهُ أَنَّهُمْ عَتَبُوا فَقَالَ " إِنِّي أُعْطِي الرَّجُلَ وَأَدَعُ الرَّجُلَ، وَالَّذِي أَدَعُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنَ الَّذِي أُعْطِي، أُعْطِي أَقْوَامًا لِمَا فِي قُلُوبِهِمْ مِنَ الْجَزَعِ وَالْهَلَعِ، وَأَكِلُ أَقْوَامًا إِلَى مَا جَعَلَ اللَّهُ فِي قُلُوبِهِمْ مِنَ الْغِنَى وَالْخَيْرِ مِنْهُمْ عَمْرُو بْنُ تَغْلِبَ ". فَقَالَ عَمْرٌو مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِكَلِمَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حُمْرَ النَّعَمِ.
Амр ибн Тағлиб айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир мол келди, у бир қавмга берди ва бошқаларига бермади. Унга — улар (берилмаганлар) таъна (эътироз) қилишгани — етди. У: "Мен бир кишига бераман ва бир кишини (бермай) қолдираман — қолдирган(киши)м менга берган(киши)мдан севимлироқдир; баъзи қавмларга — қалбларидаги жазаъ (сабрсизлик) ва ҳала (очкўзлик) туфайли — бераман; баъзи қавмларни эса — Аллаҳ уларнинг қалбларида қилган бениёзлик ва хайрга — ҳавола қиламан, улар орасида Амр ибн Тағлиб (бор)" деди. Амр: "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг (мана шу) калимаси менга бўлиши(дан кўра), қизил (қимматбаҳо) туялар (бўлиши) ни яхши кўрмайман (уни ҳеч нарсага алмаштирмайман)" деди.