حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَحَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، الْقَيْسِيُّ كُلُّهُمْ عَنِ الْمُعْتَمِرِ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي شَيْبَةَ - حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، - وَقَالَ حَامِدٌ وَابْنُ عَبْدِ الأَعْلَى أَنَّ الرَّجُلَ، - كَانَ يَجْعَلُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم النَّخَلاَتِ مِنْ أَرْضِهِ . حَتَّى فُتِحَتْ عَلَيْهِ قُرَيْظَةُ وَالنَّضِيرُ فَجَعَلَ بَعْدَ ذَلِكَ يَرُدُّ عَلَيْهِ مَا كَانَ أَعْطَاهُ . قَالَ أَنَسٌ وَإِنَّ أَهْلِي أَمَرُونِي أَنْ آتِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَسْأَلَهُ مَا كَانَ أَهْلُهُ أَعْطَوْهُ أَوْ بَعْضَهُ وَكَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَعْطَاهُ أُمَّ أَيْمَنَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَانِيهِنَّ فَجَاءَتْ أُمُّ أَيْمَنَ فَجَعَلَتِ الثَّوْبَ فِي عُنُقِي وَقَالَتْ وَاللَّهِ لاَ نُعْطِيكَاهُنَّ وَقَدْ أَعْطَانِيهِنَّ . فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أُمَّ أَيْمَنَ اتْرُكِيهِ وَلَكِ كَذَا وَكَذَا " . وَتَقُولُ كَلاَّ وَالَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ . فَجَعَلَ يَقُولُ كَذَا حَتَّى أَعْطَاهَا عَشْرَةَ أَمْثَالِهِ أَوْ قَرِيبًا مِنْ عَشْرَةِ أَمْثَالِهِ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба, Ҳамид ибн Умар ал-Бакровий ва Муҳаммад ибн Абдул Аъло ал-Қайсий — барчаси Муътамирдан — ривоят қилдилар (матн ибн Абу Шайбаники). Бизга Муътамир ибн Сулаймон ат-Таймий отасидан, у Анасдан ривоят қилди: «Бир киши (Ҳамид ва ибн Абдул Аъло: ‹ўша киши›) ўз еридан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир неча хурмо дарахтини ажратиб берган эди. Қурайза ва Назийр фатҳ этилгач, у (киши) берган нарсасини қайтиб олишни бошлади». Анас деди: «Аҳлим менга буюрдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига бориб, аҳлим берган нарсани ёки унинг бир қисмини сўра. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам эса уни Умму Айманга берган эди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим, у эса ўшаларни менга берди. Шунда Умму Айман келиб, кийимни менинг бўйнимга солди ва: ‹Аллаҳга қасамки, уларни сенга бермаймиз, ҳолбуки у (Набий) уларни менга берган эди› деди. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Эй Умму Айман, уни қўйиб юбор, сенга бунча-бунча бор› деди. У эса: ‹Йўқ, ундан бошқа илоҳ йўқ Зотга қасамки› дерди. У (Набий) шундай дерди, охири унга ўшанинг ўн бараварини ёки ўн бараварига яқинини берди».