وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَحَرْمَلَةُ، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ، شِهَابٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ الْمُهَاجِرُونَ مِنْ مَكَّةَ الْمَدِينَةَ قَدِمُوا وَلَيْسَ بِأَيْدِيهِمْ شَىْءٌ وَكَانَ الأَنْصَارُ أَهْلَ الأَرْضِ وَالْعَقَارِ فَقَاسَمَهُمُ الأَنْصَارُ عَلَى أَنْ أَعْطَوْهُمْ أَنْصَافَ ثِمَارِ أَمْوَالِهِمْ كُلَّ عَامٍ وَيَكْفُونَهُمُ الْعَمَلَ وَالْمَئُونَةَ وَكَانَتْ أُمُّ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ وَهْىَ تُدْعَى أُمَّ سُلَيْمٍ - وَكَانَتْ أُمَّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ كَانَ أَخًا لأَنَسٍ لأُمِّهِ - وَكَانَتْ أَعْطَتْ أُمُّ أَنَسٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِذَاقًا لَهَا فَأَعْطَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُمَّ أَيْمَنَ مَوْلاَتَهُ أُمَّ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا فَرَغَ مِنْ قِتَالِ أَهْلِ خَيْبَرَ وَانْصَرَفَ إِلَى الْمَدِينَةِ رَدَّ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى الأَنْصَارِ مَنَائِحَهُمُ الَّتِي كَانُوا مَنَحُوهُمْ مِنْ ثِمَارِهِمْ - قَالَ - فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى أُمِّي عِذَاقَهَا وَأَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُمَّ أَيْمَنَ مَكَانَهُنَّ مِنْ حَائِطِهِ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَكَانَ مِنْ شَأْنِ أُمِّ أَيْمَنَ أُمِّ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ أَنَّهَا كَانَتْ وَصِيفَةً لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَكَانَتْ مِنَ الْحَبَشَةِ فَلَمَّا وَلَدَتْ آمِنَةُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ مَا تُوُفِّيَ أَبُوهُ فَكَانَتْ أُمُّ أَيْمَنَ تَحْضُنُهُ حَتَّى كَبِرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْتَقَهَا ثُمَّ أَنْكَحَهَا زَيْدَ بْنَ حَارِثَةَ ثُمَّ تُوُفِّيَتْ بَعْدَ مَا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِخَمْسَةِ أَشْهُرٍ .
Менга Абут-Тоҳир ва Ҳармала ривоят қилдилар, улар дедилар: Бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан, у Анас ибн Моликдан хабар берди. У деди: Муҳожирлар Маккадан Мадинага келганларида, қўлларида ҳеч нарса бўлмаган ҳолда келдилар. Ансорлар эса ер ва мулк эгалари эди. Ансорлар ҳар йили мол-мулклари мевасининг ярмини уларга бериб, улардан иш ва харажатни ўз зиммаларига олиш шарти билан улар билан баҳам кўрдилар. Анас ибн Моликнинг онаси — у Умму Сулайм деб чақирилар, у Абдуллаҳ ибн Абу Талҳанинг онаси эди, у Анаснинг она томонидан акаси эди — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ўзининг баъзи хурмо дарахтларини берган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни ўзининг озод қилган чўриси, Усома ибн Зайднинг онаси Умму Айманга берди. Ибн Шиҳоб деди: Менга Анас ибн Молик хабар бердики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар аҳли билан жангдан фароғат топиб, Мадинага қайтганда, муҳожирлар ансорларга улар ўз меваларидан берган инъомларини қайтардилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам онамга унинг хурмо дарахтларини қайтарди ва Умму Айманга уларнинг ўрнига ўз боғидан берди. Ибн Шиҳоб деди: Умму Айман — Усома ибн Зайднинг онасининг иши шундай эди: У Абдуллаҳ ибн Абдулмутталибнинг хизматкори (чўриси) эди ва Ҳабашадан эди. Омина Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни — отаси вафот этганидан кейин — туққач, Умму Айман уни тарбиялар эди, то Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улғайгунича. Сўнг у уни озод қилди, кейин уни Зайд ибн Ҳорисага уйлантирди. Сўнг у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам вафотидан беш ой кейин вафот этди.