حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، كَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ الزُّهْرِيِّ يَأْمُرُهُ أَنْ يَدْخُلَ، عَلَى سُبَيْعَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ الأَسْلَمِيَّةِ فَيَسْأَلَهَا عَنْ حَدِيثِهَا وَعَمَّا قَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ اسْتَفْتَتْهُ فَكَتَبَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ يُخْبِرُهُ أَنَّ سُبَيْعَةَ أَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا كَانَتْ تَحْتَ سَعْدِ ابْنِ خَوْلَةَ - وَهُوَ مِنْ بَنِي عَامِرِ بْنِ لُؤَىٍّ وَهُوَ مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا - فَتُوُفِّيَ عَنْهَا فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَهِيَ حَامِلٌ فَلَمْ تَنْشَبْ أَنْ وَضَعَتْ حَمْلَهَا بَعْدَ وَفَاتِهِ فَلَمَّا تَعَلَّتْ مِنْ نِفَاسِهَا تَجَمَّلَتْ لِلْخُطَّابِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا أَبُو السَّنَابِلِ بْنُ بَعْكَكٍ - رَجُلٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ الدَّارِ - فَقَالَ لَهَا مَا لِي أَرَاكِ مُتَجَمِّلَةً لَعَلَّكِ تَرْتَجِينَ النِّكَاحَ إِنَّكِ وَاللَّهِ مَا أَنْتِ بِنَاكِحٍ حَتَّى تَمُرَّ عَلَيْكِ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ وَعَشْرٌ . قَالَتْ سُبَيْعَةُ فَلَمَّا قَالَ لِي ذَلِكَ جَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي حِينَ أَمْسَيْتُ فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَأَفْتَانِي بِأَنِّي قَدْ حَلَلْتُ حِينَ وَضَعْتُ حَمْلِي وَأَمَرَنِي بِالتَّزْوِيجِ إِنْ بَدَا لِي . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَلاَ أَرَى بَأْسًا أَنْ تَتَزَوَّجَ حِينَ وَضَعَتْ وَإِنْ كَانَتْ فِي دَمِهَا غَيْرَ أَنَّهُ لاَ يَقْرَبُهَا زَوْجُهَا حَتَّى تَطْهُرَ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Маҳрий ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар берди, менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба ривоят қилдики, унинг отаси Умар ибн Абдуллаҳ ибн ал-Арқам аз-Зуҳрийга хат ёзиб, унга Субайъа бинти ал-Ҳорис ал-Асламия ҳузурига киришни ва унинг ҳадиси ҳамда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ундан фатво сўраганда унга айтган нарсалари ҳақида сўрашни буюрди. Шунда Умар ибн Абдуллаҳ, Абдуллаҳ ибн Утбага хат ёзиб, унга Субайъа хабар берганини билдирди: У Саъд ибн Хавла - у Бану Омир ибн Луъайдан бўлиб, Бадрда қатнашганлардан эди - нинг никоҳида эди. У Видолашув ҳажжида ундан (Субайъадан) вафот этди, у эса ҳомиладор эди. У вафотидан кейин кўп ўтмай ҳомиласини туғди. Нифосдан поклангач, хостгорлар учун зийнатланди. Шунда Бану Абдиддордан бўлган Абус-Санобил ибн Баъкак унинг ҳузурига кириб: ‹Нега сени зийнатланган кўрмоқдаман? Балки никоҳни умид қилаётгандирсан? Валлаҳи, сен тўрт ою ўн кун ўтмагунча никоҳланмайсан› деди. Субайъа айтди: У менга буни айтганда, кечқурун кийимларимни кийиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келдим ва ундан бу ҳақда сўрадим. У менга ҳомиламни туғганимда ҳалол бўлганлигим ҳақида фатво берди ва агар менга маъқул бўлса турмушга чиқишни буюрди. Ибн Шиҳоб айтди: Мен у (аёл) туғганда турмушга чиқишида хато кўрмайман, гарчи қонида (нифосда) бўлса ҳам, фақат эри унга токи покланмагунча яқинлашмайди.