حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ قَوْمًا، مِنْ عُكْلٍ - أَوْ قَالَ مِنْ عُرَيْنَةَ - قَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ فَأَمَرَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِلِقَاحٍ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا فَانْطَلَقُوا فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَبَرُهُمْ مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي آثَارِهِمْ فَمَا ارْتَفَعَ النَّهَارُ حَتَّى جِيءَ بِهِمْ فَأَمَرَ بِهِمْ فَقُطِعَتْ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ وَسُمِّرَ أَعْيُنُهُمْ وَأُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَلاَ يُسْقَوْنَ . قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ فَهَؤُلاَءِ قَوْمٌ سَرَقُوا وَقَتَلُوا وَكَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилдики, Укл қабиласидан — ёки Урайна қабиласидан деди — бир қавм Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келди ва Мадинанинг ҳавоси уларга ёқмади (касал бўлиб қолдилар). Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга соғин туяларни беришни буюрди ва уларнинг сийдикларидан ва сутларидан ичишларини буюрди. Улар кетдилар ва соғайгач, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг чўпонини ўлдириб, туяларни ҳайдаб кетдилар. Уларнинг хабари куннинг бошида Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг изидан одам юборди ва кун кўтарилмасдан улар келтирилди. У киши улар ҳақида буйруқ берди, шунда уларнинг қўл-оёқлари кесилди, кўзларига (қиздирилган темир) босилди ва улар Ҳаррага (тошли ерга) ташланди, сув сўрардилар, лекин уларга сув берилмасди. Абу Қилоба деди: Булар ўғирлик қилган, одам ўлдирган, иймонларидан кейин кофир бўлган ва Аллаҳ ҳамда Унинг Расули билан уруш қилган қавм эдилар.