حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ح وَحَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَنُصَيْرُ بْنُ الْفَرَجِ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ زُرَيْعٍ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُطَرِّفٍ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَتَغَيَّظَ عَلَى رَجُلٍ فَاشْتَدَّ عَلَيْهِ فَقُلْتُ تَأْذَنُ لِي يَا خَلِيفَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَضْرِبُ عُنُقَهُ قَالَ فَأَذْهَبَتْ كَلِمَتِي غَضَبَهُ فَقَامَ فَدَخَلَ فَأَرْسَلَ إِلَىَّ فَقَالَ مَا الَّذِي قُلْتَ آنِفًا قُلْتُ ائْذَنْ لِي أَضْرِبْ عُنُقَهُ . قَالَ أَكُنْتَ فَاعِلاً لَوْ أَمَرْتُكَ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا كَانَتْ لِبَشَرٍ بَعْدَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا لَفْظُ يَزِيدَ قَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ أَىْ لَمْ يَكُنْ لأَبِي بَكْرٍ أَنْ يَقْتُلَ رَجُلاً إِلاَّ بِإِحْدَى الثَّلاَثِ الَّتِي قَالَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كُفْرٌ بَعْدَ إِيمَانٍ أَوْ زِنًا بَعْدَ إِحْصَانٍ أَوْ قَتْلُ نَفْسٍ بِغَيْرِ نَفْسٍ وَكَانَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَقْتُلَ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Юнусдан, у Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди (ҳ). Ва бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ва Нусайр ибнул-Фараж ривоят қилди, улар дедилар: Бизга Абу Усома Язид ибн Зурайъдан, у Юнус ибн Убайддан, у Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Абдуллаҳ ибн Мутаррифдан, у Абу Барзадан ривоят қилди. У деди: Мен Абу Бакр розияллаҳу анҳунинг ҳузурида эдим, у бир кишига ғазабланиб, унга қаттиқ муомала қилди. Мен дедим: Менга рухсат берасанми, эй Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг халифаси, унинг бўйнини урай? У деди: Менинг сўзим унинг ғазабини кетказди. У ўрнидан туриб ичкарига кирди, сўнг менга одам юбориб чақирди ва деди: Ҳозир нима дединг? Мен дедим: Менга рухсат бер, унинг бўйнини урай. У деди: Агар сенга буюрсам, қилармидинг? Мен дедим: Ҳа. У деди: Йўқ, Аллаҳга қасамки, Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламдан кейин бу (ҳуқуқ) ҳеч бир инсон учун йўқ эди. Абу Довуд деди: Бу Язиаднинг лафзидир. Аҳмад ибн Ҳанбал деди: Яъни Абу Бакр учун бир кишини ўлдириш (ҳуқуқи) йўқ эди, фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтган уч нарсадан бири билангина: иймондан кейинги куфр, ёки эҳсондан (турмуш қурганликдан) кейинги зино, ёки жонга жон бўлмаган ҳолда жон ўлдириш. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун эса ўлдириш (ҳуқуқи) бор эди.