حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَ خُطْبَةَ، عُمَرَ الآخِرَةَ حِينَ جَلَسَ عَلَى الْمِنْبَرِ، وَذَلِكَ الْغَدُ مِنْ يَوْمٍ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَشَهَّدَ وَأَبُو بَكْرٍ صَامِتٌ لاَ يَتَكَلَّمُ قَالَ كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَعِيشَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَدْبُرَنَا ـ يُرِيدُ بِذَلِكَ أَنْ يَكُونَ آخِرَهُمْ ـ فَإِنْ يَكُ مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم قَدْ مَاتَ، فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ جَعَلَ بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ نُورًا تَهْتَدُونَ بِهِ بِمَا هَدَى اللَّهُ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم وَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ صَاحِبُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَانِي اثْنَيْنِ، فَإِنَّهُ أَوْلَى الْمُسْلِمِينَ بِأُمُورِكُمْ، فَقُومُوا فَبَايِعُوهُ. وَكَانَتْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ قَدْ بَايَعُوهُ قَبْلَ ذَلِكَ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ، وَكَانَتْ بَيْعَةُ الْعَامَّةِ عَلَى الْمِنْبَرِ. قَالَ الزُّهْرِيُّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ سَمِعْتُ عُمَرَ يَقُولُ لأَبِي بَكْرٍ يَوْمَئِذٍ اصْعَدِ الْمِنْبَرَ. فَلَمْ يَزَلْ بِهِ حَتَّى صَعِدَ الْمِنْبَرَ، فَبَايَعَهُ النَّاسُ عَامَّةً.
Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу) — у Умарнинг охирги хутбасини, у минбарга ўтирганида — эшитди; бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этган куннинг эртаси эди. (Умар) ташаҳҳуд айтди — Абу Бакр эса жим, гаплашмас эди — ва: "Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — биздан кейин (қолар)гача — яшашини умид қилар эдим — яъни уларнинг охиргиси бўлишини (Набийни назарда тутди). Агар Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этган бўлса, албатта Аллаҳ таоло орангизда бир нур (Қуръан) қолдирдики, сиз у билан — Аллаҳ Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ҳидоят қилган(нарса) билан — ҳидоят топасиз. Албатта Абу Бакр Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг соҳиби, (ғорда) икки(овлон)нинг иккинчисидир; у ишларингизга мусулмонларнинг энг ҳақлисидир; туриб, унга байъат қилинглар" деди. Улардан бир тўда бундан олдин — Бану Соиданинг сақифасида — унга байъат қилган эди; умумий байъат эса минбарда (бўлди). Зуҳрий Анасдан: "Мен Умарни ўша куни Абу Бакрга: ‹Минбарга чиқ› деганини эшитдим. У — минбарга чиқгунча — ундан қайтмади. Одамлар унга умумий байъат қилдилар" деди.