حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم امْرَأَةٌ فَكَلَّمَتْهُ فِي شَىْءٍ فَأَمَرَهَا أَنْ تَرْجِعَ إِلَيْهِ، قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ جِئْتُ وَلَمْ أَجِدْكَ، كَأَنَّهَا تُرِيدُ الْمَوْتَ، قَالَ " إِنْ لَمْ تَجِدِينِي فَأْتِي أَبَا بَكْرٍ ".
Муҳаммад ибн Жубайр ибн Мутъим отасидан (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига бир аёл келиб, у билан бир нарсада гаплашди. (Набий) унга — яна (кейин) ўзига қайтишни буюрди. У: "Эй Расулуллаҳ, айтинг-чи, агар келиб, сени топмасам?" деди — гўё у ўлимни назарда тутар эди. У: "Агар мени топмасанг, Абу Бакрнинг олдига бор" деди.