حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مُوسَى الْخُتَّلِيُّ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ الْمَدَنِيُّ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ عُثْمَانَ الشَّحَّامِ، عَنْ عِكْرِمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ، أَنَّ أَعْمَى، كَانَتْ لَهُ أُمُّ وَلَدٍ تَشْتُمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَتَقَعُ فِيهِ فَيَنْهَاهَا فَلاَ تَنْتَهِي وَيَزْجُرُهَا فَلاَ تَنْزَجِرُ - قَالَ - فَلَمَّا كَانَتْ ذَاتَ لَيْلَةٍ جَعَلَتْ تَقَعُ فِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَتَشْتِمُهُ فَأَخَذَ الْمِغْوَلَ فَوَضَعَهُ فِي بَطْنِهَا وَاتَّكَأَ عَلَيْهَا فَقَتَلَهَا فَوَقَعَ بَيْنَ رِجْلَيْهَا طِفْلٌ فَلَطَخَتْ مَا هُنَاكَ بِالدَّمِ فَلَمَّا أَصْبَحَ ذُكِرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَمَعَ النَّاسَ فَقَالَ " أَنْشُدُ اللَّهَ رَجُلاً فَعَلَ مَا فَعَلَ لِي عَلَيْهِ حَقٌّ إِلاَّ قَامَ " . فَقَامَ الأَعْمَى يَتَخَطَّى النَّاسَ وَهُوَ يَتَزَلْزَلُ حَتَّى قَعَدَ بَيْنَ يَدَىِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا كَانَتْ تَشْتِمُكَ وَتَقَعُ فِيكَ فَأَنْهَاهَا فَلاَ تَنْتَهِي وَأَزْجُرُهَا فَلاَ تَنْزَجِرُ وَلِي مِنْهَا ابْنَانِ مِثْلُ اللُّؤْلُؤَتَيْنِ وَكَانَتْ بِي رَفِيقَةً فَلَمَّا كَانَتِ الْبَارِحَةَ جَعَلَتْ تَشْتِمُكَ وَتَقَعُ فِيكَ فَأَخَذْتُ الْمِغْوَلَ فَوَضَعْتُهُ فِي بَطْنِهَا وَاتَّكَأْتُ عَلَيْهَا حَتَّى قَتَلْتُهَا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ اشْهَدُوا أَنَّ دَمَهَا هَدَرٌ " .
Бизга Аббод ибн Мусо ал-Хутталий ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Жаъфар ал-Маданий Исроилдан, у Усмон аш-Шаҳҳомдан, у Икримадан хабар берди. У деди: Бизга Ибн Аббос ривоят қилдики, бир кўрнинг умм валад (канизак)и бор эди, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни сўкар ва у киши ҳақида ёмон гаплар айтар эди. У (кўр) уни қайтарар эди, лекин у тўхтамасди, уни жеркир эди, лекин у тийилмасди. У деди: Бир кечаси у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида ёмон гапира бошлади ва у кишини сўкди. Шунда у (кўр) ханжарни олиб, унинг қорнига қўйди ва унга зарб бериб босди, шу билан уни ўлдирди. Унинг оёқлари орасига бир чақалоқ тушиб қолди ва у ер қонга бўялди. Тонг отганида бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтилди. У киши одамларни йиғиб деди: «Аллаҳ ҳаққи-ҳурмати, ўша ишни қилган киши, агар унинг устимда ҳаққи бўлса, ўрнидан турсин». Шунда ўша кўр одамларни ёриб ўтиб, қалтираб келди, то Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида ўтирди ва деди: Эй Расулуллаҳ, мен унинг эгасиман. У сени сўкар ва сен ҳақингда ёмон гапирар эди, мен уни қайтардим, лекин у тўхтамади, уни жеркидим, лекин у тийилмади. Менинг ундан иккита марвариддек ўғлим бор ва у менга меҳрибон ҳамроҳ эди. Кеча у сени сўка бошлади ва сен ҳақингда ёмон гапирди, шунда мен ханжарни олиб, унинг қорнига қўйдим ва унга босиб турдим, то уни ўлдирдим. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Огоҳ бўлинглар, унинг қони беҳуда (ҳадар)дир».
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْجَرَّاحِ، عَنْ جَرِيرٍ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ يَهُودِيَّةً، كَانَتْ تَشْتِمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَتَقَعُ فِيهِ فَخَنَقَهَا رَجُلٌ حَتَّى مَاتَتْ فَأَبْطَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَمَهَا .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ва Абдуллаҳ ибнул-Жарроҳ Жариардан, у Муғийрадан, у Шаъбийдан, у Алийдан розияллаҳу анҳу ривоят қилдики, бир яҳудий аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни сўкар ва у киши ҳақида ёмон гапирар эди. Шунда бир киши уни бўғди, то у ўлди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг қонини беҳуда (бекор) қилди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ح وَحَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَنُصَيْرُ بْنُ الْفَرَجِ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ زُرَيْعٍ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُطَرِّفٍ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَتَغَيَّظَ عَلَى رَجُلٍ فَاشْتَدَّ عَلَيْهِ فَقُلْتُ تَأْذَنُ لِي يَا خَلِيفَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَضْرِبُ عُنُقَهُ قَالَ فَأَذْهَبَتْ كَلِمَتِي غَضَبَهُ فَقَامَ فَدَخَلَ فَأَرْسَلَ إِلَىَّ فَقَالَ مَا الَّذِي قُلْتَ آنِفًا قُلْتُ ائْذَنْ لِي أَضْرِبْ عُنُقَهُ . قَالَ أَكُنْتَ فَاعِلاً لَوْ أَمَرْتُكَ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا كَانَتْ لِبَشَرٍ بَعْدَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا لَفْظُ يَزِيدَ قَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ أَىْ لَمْ يَكُنْ لأَبِي بَكْرٍ أَنْ يَقْتُلَ رَجُلاً إِلاَّ بِإِحْدَى الثَّلاَثِ الَّتِي قَالَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كُفْرٌ بَعْدَ إِيمَانٍ أَوْ زِنًا بَعْدَ إِحْصَانٍ أَوْ قَتْلُ نَفْسٍ بِغَيْرِ نَفْسٍ وَكَانَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَقْتُلَ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Юнусдан, у Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди (ҳ). Ва бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ва Нусайр ибнул-Фараж ривоят қилди, улар дедилар: Бизга Абу Усома Язид ибн Зурайъдан, у Юнус ибн Убайддан, у Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Абдуллаҳ ибн Мутаррифдан, у Абу Барзадан ривоят қилди. У деди: Мен Абу Бакр розияллаҳу анҳунинг ҳузурида эдим, у бир кишига ғазабланиб, унга қаттиқ муомала қилди. Мен дедим: Менга рухсат берасанми, эй Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг халифаси, унинг бўйнини урай? У деди: Менинг сўзим унинг ғазабини кетказди. У ўрнидан туриб ичкарига кирди, сўнг менга одам юбориб чақирди ва деди: Ҳозир нима дединг? Мен дедим: Менга рухсат бер, унинг бўйнини урай. У деди: Агар сенга буюрсам, қилармидинг? Мен дедим: Ҳа. У деди: Йўқ, Аллаҳга қасамки, Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламдан кейин бу (ҳуқуқ) ҳеч бир инсон учун йўқ эди. Абу Довуд деди: Бу Язиаднинг лафзидир. Аҳмад ибн Ҳанбал деди: Яъни Абу Бакр учун бир кишини ўлдириш (ҳуқуқи) йўқ эди, фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтган уч нарсадан бири билангина: иймондан кейинги куфр, ёки эҳсондан (турмуш қурганликдан) кейинги зино, ёки жонга жон бўлмаган ҳолда жон ўлдириш. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун эса ўлдириш (ҳуқуқи) бор эди.