حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَهْطًا، مِنْ عُكْلٍ ـ أَوْ قَالَ عُرَيْنَةَ وَلاَ أَعْلَمُهُ إِلاَّ قَالَ مِنْ عُكْلٍ ـ قَدِمُوا الْمَدِينَةَ، فَأَمَرَ لَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلِقَاحٍ، وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَخْرُجُوا فَيَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَشَرِبُوا حَتَّى إِذَا بَرِئُوا قَتَلُوا الرَّاعِيَ وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم غُدْوَةً فَبَعَثَ الطَّلَبَ فِي إِثْرِهِمْ، فَمَا ارْتَفَعَ النَّهَارُ حَتَّى جِيءَ بِهِمْ، فَأَمَرَ بِهِمْ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ وَسَمَرَ أَعْيُنَهُمْ، فَأُلْقُوا بِالْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَلاَ يُسْقَوْنَ. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ هَؤُلاَءِ قَوْمٌ سَرَقُوا، وَقَتَلُوا، وَكَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ، وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.
Анас ибн Молик (ривоят қилди): Уклдан — ёки: Урайна, лекин мен уни фақат «Уклдан» деди деб биламан — бир гуруҳ Мадинага келди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга соғин туялар буюрди, уларга чиқиб уларнинг сийдиги ва сутидан ичишни буюрди. Улар ичди, то тузалгандан кейин чўпонни ўлдирди ва туяларни ҳайдаб кетди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га эрталаб хабар етди. (Набий) изларида қувғин юборди. Кун кўтарилмасдан олдин улар келтирилди. (Набий) уларни буюрди, қўл-оёқларини кесди, кўзларини (қиздирилган мих билан) кўр қилди. Улар Ҳаррада ташланди, сув сўрардилар, уларга сув берилмади. Абу Қилоба: "Булар шундай қавмки — ўғрилик қилди, ўлдирди, иймонларидан кейин куфр қилди ва Аллаҳ ҳамда Расулига қарши уруш қилди" деди.