حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَدِمَ أُنَاسٌ مِنْ عُكْلٍ أَوْ عُرَيْنَةَ، فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ، فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلِقَاحٍ، وَأَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَانْطَلَقُوا، فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ، فَجَاءَ الْخَبَرُ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ، فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ جِيءَ بِهِمْ، فَأَمَرَ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَسُمِرَتْ أَعْيُنُهُمْ، وَأُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَلاَ يُسْقَوْنَ. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ فَهَؤُلاَءِ سَرَقُوا وَقَتَلُوا وَكَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ، وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд, Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Анасдан ривоят қилди, у деди: Укл ёки Урайна (қабиласи)дан бир неча киши келди ва Мадина (ҳавоси) уларга ёқмади (касал бўлиб қолдилар). Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни (соғин) туялар (олдига боришга) ва уларнинг сийдигидан ҳамда сутидан ичишга буюрдилар. Улар кетишди. Соғайгач, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг чўпонини ўлдириб, чорвани (туяларни) ҳайдаб кетишди. Хабар куннинг бошида (эрталаб) келди. У киши уларнинг изидан (одам) юбордилар. Кун кўтарилганда, улар келтирилди. У киши буюриб, уларнинг қўл-оёқлари кесилди, кўзлари (қиздирилган темир билан) кўр қилинди ва Ҳарра (тошлоқ)га ташландилар — сув сўрардилар, лекин уларга сув берилмасди. Абу Қилоба деди: Мана булар ўғирлик қилдилар, (одам) ўлдирдилар, иймонларидан кейин куфр келтирдилар ва Аллаҳ ҳамда Унинг Расулига қарши уруш қилдилар.