حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ وُهَيْبٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ رَهْطٌ مِنْ عُكْلٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَانُوا فِي الصُّفَّةِ، فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَبْغِنَا رِسْلاً. فَقَالَ " مَا أَجِدُ لَكُمْ إِلاَّ أَنْ تَلْحَقُوا بِإِبِلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ". فَأَتَوْهَا فَشَرِبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا حَتَّى صَحُّوا وَسَمِنُوا، وَقَتَلُوا الرَّاعِيَ وَاسْتَاقُوا الذَّوْدَ، فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم الصَّرِيخُ، فَبَعَثَ الطَّلَبَ فِي آثَارِهِمْ، فَمَا تَرَجَّلَ النَّهَارُ حَتَّى أُتِيَ بِهِمْ، فَأَمَرَ بِمَسَامِيرَ فَأُحْمِيَتْ فَكَحَلَهُمْ وَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَمَا حَسَمَهُمْ، ثُمَّ أُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَمَا سُقُوا حَتَّى مَاتُوا. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ سَرَقُوا وَقَتَلُوا وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: Укл (қабиласи)дан бир гуруҳ Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келди — улар Суффада эдилар. Мадина (ҳавоси)дан касал бўлдилар. "Эй Расулуллаҳ, бизга сут излаб бер" дедилар. Деди: "Мен сизларга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг туяларига қўшилишдан бошқа нарса топмайман." Улар унга келиб, сутидан ва сийдигидан ичди, то соғайиб семирдилар. Кейин чўпонни ўлдирди ва туяларни ҳайдаб кетди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га дод-фарёд (хабар) етди. (Набий) изларида қувғин юборди. Кун кўтарилмасдан олдин улар келтирилди. (Набий) мисмарлар (михлар)ни буюрди, улар қиздирилди, кўзларига сурма (чекди — куйдирди), қўл-оёқларини кесди, уларни даволамади. Кейин улар Ҳаррада (сувсиз чўл) ташланди, сув сўрардилар, аммо уларга сув берилмади, то ўлгунча. Абу Қилоба: "Улар ўғрилик қилди, ўлдирди ва Аллаҳ ҳамда Расулига қарши уруш қилди" деди.