حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ نَاسًا، اجْتَوَوْا فِي الْمَدِينَةِ فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَلْحَقُوا بِرَاعِيهِ ـ يَعْنِي الإِبِلَ ـ فَيَشْرَبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا، فَلَحِقُوا بِرَاعِيهِ فَشَرِبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا، حَتَّى صَلَحَتْ أَبْدَانُهُمْ فَقَتَلُوا الرَّاعِيَ وَسَاقُوا الإِبِلَ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَبَعَثَ فِي طَلَبِهِمْ، فَجِيءَ بِهِمْ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَسَمَرَ أَعْيُنَهُمْ. قَالَ قَتَادَةُ فَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سِيرِينَ أَنَّ ذَلِكَ كَانَ قَبْلَ أَنْ تَنْزِلَ الْحُدُودُ.
Мусо ибн Исмоил, Ҳаммомдан, у Қатодадан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Бир неча киши Мадинада (ҳавоси ёқмай) касал бўлди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга ўз чўпонига — яъни туяларга — қўшилишни ва уларнинг сутлари ва сийдикларидан ичишни буюрдилар. Улар чўпонига қўшилди ва уларнинг сутлари ва сийдикларидан ичдилар, то баданлари соғайди. Сўнг улар чўпонни ўлдирдилар ва туяларни ҳайдаб кетдилар. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди, у киши уларни қидиришга (киши) юбордилар, улар келтирилди. У киши уларнинг қўл-оёқларини кесдилар ва кўзларини (қиздирилган темир билан) кўр қилдилар. Қатода: Менга Муҳаммад ибн Сийрин: Бу — ҳудуд (жазолари) нозил бўлишдан олдин эди, деб айтиб берди, деди.