حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ - حَدَّثَنَا حُمَيْدُ، بْنُ هِلاَلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ أَصَبْتُ جِرَابًا مِنْ شَحْمٍ يَوْمَ خَيْبَرَ - قَالَ - فَالْتَزَمْتُهُ فَقُلْتُ لاَ أُعْطِي الْيَوْمَ أَحَدًا مِنْ هَذَا شَيْئًا - قَالَ - فَالْتَفَتُّ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَبَسِّمًا .
Бизга Шайбоон ибн Фаррух ривоят қилди, бизга Сулаймон — яъни ибн ал-Муғийра — ривоят қилди, бизга Ҳумайд ибн Ҳилол Абдуллаҳ ибн Муғаффалдан ривоят қилди, у деди: «Хайбар куни мен бир халта мой ўлжа олдим. Уни қучоқлаб олдим ва: ‹Бугун бундан ҳеч кимга ҳеч нарса бермайман› дедим. Сўнг ўгирилсам, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам табассум қилиб турарди».