باب أَخْذِ الطَّعَامِ مِنْ أَرْضِ الْعَدُوِّ
حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ - حَدَّثَنَا حُمَيْدُ، بْنُ هِلاَلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ أَصَبْتُ جِرَابًا مِنْ شَحْمٍ يَوْمَ خَيْبَرَ - قَالَ - فَالْتَزَمْتُهُ فَقُلْتُ لاَ أُعْطِي الْيَوْمَ أَحَدًا مِنْ هَذَا شَيْئًا - قَالَ - فَالْتَفَتُّ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَبَسِّمًا .
Бизга Шайбоон ибн Фаррух ривоят қилди, бизга Сулаймон — яъни ибн ал-Муғийра — ривоят қилди, бизга Ҳумайд ибн Ҳилол Абдуллаҳ ибн Муғаффалдан ривоят қилди, у деди: «Хайбар куни мен бир халта мой ўлжа олдим. Уни қучоқлаб олдим ва: ‹Бугун бундан ҳеч кимга ҳеч нарса бермайман› дедим. Сўнг ўгирилсам, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам табассум қилиб турарди».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا بَهْزُ بْنُ أَسَدٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنِي حُمَيْدُ، بْنُ هِلاَلٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مُغَفَّلٍ، يَقُولُ رُمِيَ إِلَيْنَا جِرَابٌ فِيهِ طَعَامٌ وَشَحْمٌ يَوْمَ خَيْبَرَفَوَثَبْتُ لآخُذَهُ قَالَ فَالْتَفَتُّ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ал-Абдий ривоят қилди, бизга Баҳз ибн Асад ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, менга Ҳумайд ибн Ҳилол ривоят қилди, у деди: «Абдуллаҳ ибн Муғаффални шундай деганини эшитдим: ‹Хайбар куни бизга ичида таом ва мой бўлган бир халта улоқтирилди. Мен уни олиш учун сакрадим. Сўнг ўгирилсам, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (турарди), шунда мен ундан уялдим›».