حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، وَالْقَعْنَبِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ حُمَيْدٍ، - يَعْنِي ابْنَ هِلاَلٍ - عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ دُلِّيَ جِرَابٌ مِنْ شَحْمٍ يَوْمَ خَيْبَرَ - قَالَ - فَأَتَيْتُهُ فَالْتَزَمْتُهُ - قَالَ - ثُمَّ قُلْتُ لاَ أُعْطِي مِنْ هَذَا أَحَدًا الْيَوْمَ شَيْئًا - قَالَ - فَالْتَفَتُّ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَبَسَّمُ إِلَىَّ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ва ал-Қаънавий иккиси ривоят қилди, дедилар: бизга Сулаймон Ҳумайддан — яъни ибн Ҳилол — у Абдуллаҳ ибн Муғаффалдан ривоят қилди, у деди: Хайбар куни ёғдан (тўлдирилган) бир халта осилтирилди (девордан туширилди). У деди: Мен унга келдим ва уни қучоқлаб олдим. У деди: Сўнг мен: «Бундан бугун ҳеч кимга ҳеч нарса бермайман» дедим. У деди: Мен ўгирилдим, шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга қараб табассум қилиб турарди.