حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، - يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ - عَنْ يَعْلَى بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي لُبَيْدٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ بِكَابُلَ فَأَصَابَ النَّاسُ غَنِيمَةً فَانْتَهَبُوهَا فَقَامَ خَطِيبًا فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنِ النُّهْبَى . فَرَدُّوا مَا أَخَذُوا فَقَسَمَهُ بَيْنَهُمْ .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, деди: бизга Жарир — яъни ибн Ҳозим — Яъло ибн Ҳакимдан, у Абу Лубайддан ривоят қилди, у деди: Биз Абдурроҳман ибн Самура билан Кобулда эдик. Одамлар бир ўлжа топдилар ва уни талаб (тортиб) олдилар. Шунда у (Абдурроҳман) хутба қилиб туриб: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг талон-торож қилишдан қайтарганини эшитганман» деди. Бас, улар олган нарсаларини қайтардилар ва у уни улар орасида тақсим қилди.