باب فِي النَّهْىِ عَنِ النُّهْبَى، إِذَا كَانَ فِي الطَّعَامِ قِلَّةٌ فِي أَرْضِ الْعَدُوِّ
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، - يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ - عَنْ يَعْلَى بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي لُبَيْدٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ بِكَابُلَ فَأَصَابَ النَّاسُ غَنِيمَةً فَانْتَهَبُوهَا فَقَامَ خَطِيبًا فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنِ النُّهْبَى . فَرَدُّوا مَا أَخَذُوا فَقَسَمَهُ بَيْنَهُمْ .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, деди: бизга Жарир — яъни ибн Ҳозим — Яъло ибн Ҳакимдан, у Абу Лубайддан ривоят қилди, у деди: Биз Абдурроҳман ибн Самура билан Кобулда эдик. Одамлар бир ўлжа топдилар ва уни талаб (тортиб) олдилар. Шунда у (Абдурроҳман) хутба қилиб туриб: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг талон-торож қилишдан қайтарганини эшитганман» деди. Бас, улар олган нарсаларини қайтардилар ва у уни улар орасида тақсим қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الشَّيْبَانِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي مُجَالِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى، قَالَ قُلْتُ هَلْ كُنْتُمْ تُخَمِّسُونَ - يَعْنِي الطَّعَامَ - فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَصَبْنَا طَعَامًا يَوْمَ خَيْبَرَ فَكَانَ الرَّجُلُ يَجِيءُ فَيَأْخُذُ مِنْهُ مِقْدَارَ مَا يَكْفِيهِ ثُمَّ يَنْصَرِفُ .
Бизга Муҳаммад ибнул-Ало ривоят қилди, бизга Абу Муъовия ривоят қилди, бизга Абу Исъҳоқ аш-Шайбоний Муҳаммад ибн Абу Мужолиддан, у Абдуллаҳ ибн Абу Авфодан ривоят қилди, у деди: Мен: «Сиз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аҳдида (таомни) — яъни таомни — хумсга (бешдан бирга) ажратардингизми?» дедим. У: «Биз Хайбар куни таом топдик, киши келиб ундан ўзига етадиган миқдорни олиб, сўнг кетарди» деди.
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ عَاصِمٍ، - يَعْنِي ابْنَ كُلَيْبٍ - عَنْ أَبِيهِ، عَنْ رَجُلٍ، مِنَ الأَنْصَارِ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَأَصَابَ النَّاسَ حَاجَةٌ شَدِيدَةٌ وَجَهْدٌ وَأَصَابُوا غَنَمًا فَانْتَهَبُوهَا فَإِنَّ قُدُورَنَا لَتَغْلِي إِذْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْشِي عَلَى قَوْسِهِ فَأَكْفَأَ قُدُورَنَا بِقَوْسِهِ ثُمَّ جَعَلَ يُرَمِّلُ اللَّحْمَ بِالتُّرَابِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ النُّهْبَةَ لَيْسَتْ بِأَحَلَّ مِنَ الْمَيْتَةِ " . أَوْ " إِنَّ الْمَيْتَةَ لَيْسَتْ بِأَحَلَّ مِنَ النُّهْبَةِ " . الشَّكُّ مِنْ هَنَّادٍ .
Бизга Ҳаннод ибнус-Сарий ривоят қилди, бизга Абул-Аҳвас Осимдан — яъни ибн Кулайб — у отасидан, у ансорлардан бир кишидан ривоят қилди, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир сафарда чиқдик. Одамларга қаттиқ эҳтиёж ва машаққат етди. Улар бир қўй (пода)ни топиб, уни талон-торож қилдилар. Бизнинг қозонларимиз қайнаб турган эди, шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз ёйига таяниб юриб келди ва ёйи билан қозонларимизни ағдарди, сўнг гўштни тупроққа белаб юбора бошлади, кейин: «Албатта, талон-торож ўлимтдан (ўлаксдан) ҳалолроқ эмас» ёки «Албатта, ўлакса талон-торождан ҳалолроқ эмас» деди. Шак (гумон) Ҳанноддан.