حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عَوْنٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا صَالِحٍ، يُحَدِّثُ عَنْ عَلِيٍّ، رضى الله عنه قَالَ أُهْدِيَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حُلَّةٌ سِيَرَاءُ فَأَرْسَلَ بِهَا إِلَىَّ فَلَبِسْتُهَا فَأَتَيْتُهُ فَرَأَيْتُ الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ وَقَالَ " إِنِّي لَمْ أُرْسِلْ بِهَا إِلَيْكَ لِتَلْبَسَهَا " . وَأَمَرَنِي فَأَطَرْتُهَا بَيْنَ نِسَائِي .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб, унга Шуъба Абу Авндан ривоят қилдики, у деди: Абу Солиҳни Алидан розияллаҳу анҳу ривоят қилаётганини эшитдим. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ипакли (сиярў) ҳулла ҳадя қилинди ва уни менга юборди. Мен уни кийиб олдим. Сўнг унинг олдига келдим, юзида ғазабни кўрдим ва у: «Мен буни сенга кийишинг учун юбормадим», деди. Сўнг менга буюрди, бас мен уни аёлларим орасида бўлиб бердим.