حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، قَالَ كَسَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حُلَّةَ سِيَرَاءَ فَخَرَجْتُ فِيهَا فَرَأَيْتُ الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ - قَالَ - فَشَقَقْتُهَا بَيْنَ نِسَائِي .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Ғундар ривоят қилди, у Шуъбадан, у Абдулмалик ибн Майсарадан, у Зайд ибн Ваҳбдан, у Али ибн Абу Толибдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга сияро (чизиқли ипак) ҳулла кийдирди. Мен уни кийиб чиқдим. Шунда мен унинг юзида ғазабни кўрдим. У деди: «Бас, мен уни аёлларим ўртасида бўлиб бердим».