حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، قَالَ قَالَ هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ دَخَلَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، وَمَعَهُ سِوَاكٌ يَسْتَنُّ بِهِ، فَنَظَرَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَهُ أَعْطِنِي هَذَا السِّوَاكَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ. فَأَعْطَانِيهِ فَقَصَمْتُهُ ثُمَّ مَضَغْتُهُ، فَأَعْطَيْتُهُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَنَّ بِهِ وَهْوَ مُسْتَسْنِدٌ إِلَى صَدْرِي.
Исмоил бизга айтди: Сулаймон ибн Билол менга айтди: Ҳишом ибн Урва деди: Отам менга хабар берди, Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Абдурраҳмон ибн Абу Бакр кирди, у билан бирга мисвок бор эди, у билан тишларини ишқалар эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қарадилар. Мен унга: ‹Бу мисвокни менга бер, эй Абдурраҳмон› дедим. У менга берди, мен уни (тишлаб) синдирдим, сўнг чайнадим (юмшатдим), кейин уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга бердим. У зот у билан тишларини ишқаладилар, у зот менинг кўкрагимга суянган ҳолда эдилар.