حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، ح وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَسَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حُلَّةً سِيَرَاءَ، فَخَرَجْتُ فِيهَا، فَرَأَيْتُ الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ، فَشَقَّقْتُهَا بَيْنَ نِسَائِي.
Сулаймон ибн Ҳарб, Шуъбадан; ва Муҳаммад ибн Башшор, Ғундардан: Бизга Шуъба, у Абдулмалик ибн Майсарадан, у Зайд ибн Ваҳбдан, у Алидан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга сияро (ипак йўл-йўл) ҳулла кийдирдилар, мен унда (кийган ҳолда) чиқдим. Мен у кишининг юзларида ғазабни кўрдим, шунда мен уни хотинларим орасида (бўлиб) йиртиб (тарқатиб) бердим, деди.