2614-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Совға китоби
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ مَيْسَرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ زَيْدَ بْنَ وَهْبٍ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَهْدَى إِلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حُلَّةً سِيَرَاءَ فَلَبِسْتُهَا، فَرَأَيْتُ الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ، فَشَقَقْتُهَا بَيْنَ نِسَائِي.
Бизга Ҳажжож ибн Минҳол ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у деди: Менга Абдулмалик ибн Майсара хабар берди, у деди: Мен Зайд ибн Ваҳбни эшитдим, у Алидан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга ипакли (сияро) бир ҳулла ҳадя қилди, мен уни кийдим. Мен унинг юзида ғазабни кўрдим, шунинг учун уни хотинларим орасида бўлиб бердим (йиртиб тақсимлади).