حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي خَالِي الْحَارِثُ، عَنْ حَمْزَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَتْ تَحْتِي امْرَأَةٌ وَكُنْتُ أُحِبُّهَا وَكَانَ عُمَرُ يَكْرَهُهَا فَقَالَ لِي طَلِّقْهَا فَأَبَيْتُ فَأَتَى عُمَرُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " طَلِّقْهَا " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди, у Ибн Абу Зиъбдан ривоят қилди. У айтди: менга тоғам Ҳорис ривоят қилди, у Ҳамза ибн Абдуллаҳ ибн Умардан, у отасидан ривоят қилди. У айтди: Менинг (никоҳимда) бир аёл бор эди, мен уни яхши кўрардим, Умар эса уни ёқтирмасди. У менга: «Уни талоқ қил», деди. Мен эса бош тортдим. Шунда Умар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, буни унга зикр қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни талоқ қил», дедилар.