أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنِ الْحَكَمِ بْنِ نَافِعٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ، أَنَّ حُوَيْطِبَ بْنَ عَبْدِ الْعُزَّى، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ السَّعْدِيِّ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، قَدِمَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي خِلاَفَتِهِ فَقَالَ عُمَرُ أَلَمْ أُخْبَرْ أَنَّكَ، تَلِي مِنْ أَعْمَالِ النَّاسِ أَعْمَالاً فَإِذَا أُعْطِيتَ الْعُمَالَةَ كَرِهْتَهَا قَالَ فَقُلْتُ بَلَى . قَالَ فَمَا تُرِيدُ إِلَى ذَلِكَ فَقُلْتُ إِنَّ لِي أَفْرَاسًا وَأَعْبُدًا وَأَنَا بِخَيْرٍ وَأُرِيدُ أَنْ يَكُونَ عَمَلِي صَدَقَةً عَلَى الْمُسْلِمِينَ فَقَالَ عُمَرُ فَلاَ تَفْعَلْ فَإِنِّي كُنْتُ أَرَدْتُ الَّذِي أَرَدْتَ فَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعْطِينِي الْعَطَاءَ فَأَقُولُ أَعْطِهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي حَتَّى أَعْطَانِي مَرَّةً مَالاً فَقُلْتُ أَعْطِهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُذْهُ فَتَمَوَّلْهُ وَتَصَدَّقْ بِهِ فَمَا جَاءَكَ مِنْ هَذَا الْمَالِ وَأَنْتَ غَيْرُ مُشْرِفٍ وَلاَ سَائِلٍ فَخُذْهُ وَمَا لاَ فَلاَ تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ " .
Бизга Амр ибн Мансур ва Ишоқ ибн Мансур ал-Ҳакам ибн Нофиъдан хабар берди, у деди: бизга Шуайб аз-Зуҳрийдан хабар берди, у деди: менга ас-Соиб ибн Язид хабар бердики, Ҳувайтиб ибн Абдулуззо унга хабар бердики, Абдуллаҳ ибнус-Саъдий унга шундай хабар берди: у Умар ибнул-Хаттобнинг олдига унинг халифалиги даврида келди. Шунда Умар: «Менга шундай хабар берилмадими: сен одамларнинг ишларидан баъзиларини бажарасан, сенга иш ҳақи берилганда эса уни ёқтирмайсан?» деди. (Абдуллаҳ) деди: мен: «Ҳа,» дедим. (Умар): «Бундан нимани кўзлайсан?» деди. Мен: «Менинг отларим ва қулларим бор, мен яхши (турмуш)даман ва мен ўз ишимнинг мусулмонларга садақа бўлишини истайман,» дедим. Шунда Умар: «Бундай қилма. Мен ҳам сен истаган нарсани истаган эдим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга ато (мол) берардилар, мен эса: «Буни мендан кўра муҳтожроқ кишига беринг,» дердим, токи бир марта у менга мол бердилар ва мен: «Буни мендан кўра муҳтожроқ кишига беринг,» дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни ол-да, ўзингга мол қил ва уни садақа қил. Бу молдан сенга сен кўз тикмаган ва сўрамаган ҳолда келган нарсани ол; бўлмаса эса, унга нафсингни эргаштирма (орқасидан қувма),» дедилар,» дедим.