حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ شَبِيبِ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يُونُسَ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ قَالاَ مَا يَمْنَعُكَ أَنْ تُكَلِّمَ عُثْمَانَ لأَخِيهِ الْوَلِيدِ فَقَدْ أَكْثَرَ النَّاسُ فِيهِ. فَقَصَدْتُ لِعُثْمَانَ حَتَّى خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ، قُلْتُ إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً، وَهِيَ نَصِيحَةٌ لَكَ. قَالَ يَا أَيُّهَا الْمَرْءُ ـ قَالَ مَعْمَرٌ أُرَاهُ قَالَ ـ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ. فَانْصَرَفْتُ، فَرَجَعْتُ إِلَيْهِمْ إِذْ جَاءَ رَسُولُ عُثْمَانَ فَأَتَيْتُهُ، فَقَالَ مَا نَصِيحَتُكَ فَقُلْتُ إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بَعَثَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم بِالْحَقِّ، وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ، وَكُنْتَ مِمَّنِ اسْتَجَابَ لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ، فَهَاجَرْتَ الْهِجْرَتَيْنِ، وَصَحِبْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَأَيْتَ هَدْيَهُ، وَقَدْ أَكْثَرَ النَّاسُ فِي شَأْنِ الْوَلِيدِ. قَالَ أَدْرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ لاَ وَلَكِنْ خَلَصَ إِلَىَّ مِنْ عِلْمِهِ مَا يَخْلُصُ إِلَى الْعَذْرَاءِ فِي سِتْرِهَا. قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم بِالْحَقِّ، فَكُنْتُ مِمَّنِ اسْتَجَابَ لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ وَآمَنْتُ بِمَا بُعِثَ بِهِ، وَهَاجَرْتُ الْهِجْرَتَيْنِ كَمَا قُلْتَ، وَصَحِبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَايَعْتُهُ، فَوَاللَّهِ مَا عَصَيْتُهُ وَلاَ غَشَشْتُهُ حَتَّى تَوَفَّاهُ اللَّهُ، ثُمَّ أَبُو بَكْرٍ مِثْلُهُ، ثُمَّ عُمَرُ مِثْلُهُ، ثُمَّ اسْتُخْلِفْتُ، أَفَلَيْسَ لِي مِنَ الْحَقِّ مِثْلُ الَّذِي لَهُمْ قُلْتُ بَلَى. قَالَ فَمَا هَذِهِ الأَحَادِيثُ الَّتِي تَبْلُغُنِي عَنْكُمْ أَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنْ شَأْنِ الْوَلِيدِ، فَسَنَأْخُذُ فِيهِ بِالْحَقِّ إِنْ شَاءَ اللَّهُ، ثُمَّ دَعَا عَلِيًّا فَأَمَرَهُ أَنْ يَجْلِدَهُ فَجَلَدَهُ ثَمَانِينَ.
Аҳмад ибн Шабиб ибн Саъид менга айтди, у деди: Отам менга айтди, Юнусдан, Ибн Шиҳоб деди: Урва менга хабар берди: Убайдуллаҳ ибн Адий ибнул-Хиёр унга хабар бердики, Мисвар ибн Махрама ва Абдураҳмон ибнул-Асвад ибн Абдияғус: «Сени Усмонга акаси Валидни (иш-йўсини) гапиришдан нима тўсади? Одамлар у ҳақида кўп (гап) қилди», дедилар. Мен Усмонни кўзлаб (олдига) келдим, токи у намозга чиқди. Мен: «Сенга бир ҳожатим бор, у — сенга бир насиҳатдир», дедим. У: «Эй киши — Маъмар: ‹у шундай деди деб ўйлайман› деди — мен сендан Аллаҳга паноҳ тортаман», деди. Мен қайтдим ва уларнинг олдига келдим, шу пайт Усмоннинг элчиси келди. Мен унинг олдига келдим, у: «Сенинг насиҳатинг нима?», деди. Мен: «Албатта Аллаҳ субҳонаҳу Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳақ билан юборди ва унга Китобни нозил қилди; сен Аллаҳ ва Унинг Расулига жавоб берганлардан эдинг, икки ҳижратни (Ҳабашистонга ва Мадинага) қилдинг, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга саҳбат қилдинг ва унинг ҳидоятини (йўлини) кўрдинг. Одамлар Валиднинг иши ҳақида кўп (гап) қилди», дедим. У: «Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етишдингми (кўрдингми)?», деди. Мен: «Йўқ, лекин менга унинг илмидан — бокира (қиз)га ўз пардасида (келадигани) каби — (хабар) етди», дедим. У: «Амма баъд; албатта Аллаҳ Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳақ билан юборди, мен Аллаҳ ва Унинг Расулига жавоб берганлардан эдим ва у (Расул) билан юборилган нарсага иймон келтирдим ва сен айтгандек икки ҳижратни қилдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга саҳбат қилдим ва унга байъат қилдим. Аллаҳга қасам, мен унга осий бўлмадим ва уни алдамадим, токи Аллаҳ уни вафот эттирди; сўнг Абу Бакр (ҳам) шу мисол, сўнг Умар (ҳам) шу мисол, сўнг мен халифа қилиндим. Менга улар(нинг ҳақлари) мисли ҳақ йўқми?», деди. Мен: «Ҳа (бор)», дедим. У: «У ҳолда сизлардан менга етиб келаётган бу (миш-миш) ҳадислар нима? Сен зикр қилган Валиднинг ишига келсак — биз унда ҳақ билан иш тутамиз, ин шоаллаҳ», деди. Сўнг Алини чақирди ва унга (Валидни) қамчилашни буюрди, у уни саксон (қамчи) урди.