وَعَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنْ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ، يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعْطِينِي الْعَطَاءَ فَأَقُولُ أَعْطِهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي. حَتَّى أَعْطَانِي مَرَّةً مَالاً فَقُلْتُ أَعْطِهِ مَنْ هُوَ أَفْقَرُ إِلَيْهِ مِنِّي. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُذْهُ فَتَمَوَّلْهُ وَتَصَدَّقْ بِهِ، فَمَا جَاءَكَ مِنْ هَذَا الْمَالِ وَأَنْتَ غَيْرُ مُشْرِفٍ وَلاَ سَائِلٍ فَخُذْهُ، وَمَا لاَ فَلاَ تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ ".
Зуҳрий айтди: Солим ибн Абдуллаҳ менга хабар бердики, Абдуллаҳ ибн Умар: Мен Умарни: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга ато (мол) берар эди, мен: ‹Буни мендан кўра муҳтожроққа бер› дер эдим. Ҳатто бир марта менга мол берди, мен: ‹Буни мендан кўра муҳтожроққа бер› дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Уни олиб, мол қил ва ундан садақа бер. Бу молдан сенга — сен кўз тикмаган ва сўрамаган ҳолда — келганини ол; (бундай) бўлмаганини эса нафсинг(ни) унга эргаштирма› деди" деганини эшитдим, деди.