وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُعْطِي عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ - رضى الله عنه - الْعَطَاءَ فَيَقُولُ لَهُ عُمَرُ أَعْطِهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خُذْهُ فَتَمَوَّلْهُ أَوْ تَصَدَّقْ بِهِ وَمَا جَاءَكَ مِنْ هَذَا الْمَالِ وَأَنْتَ غَيْرُ مُشْرِفٍ وَلاَ سَائِلٍ فَخُذْهُ وَمَا لاَ فَلاَ تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ " . قَالَ سَالِمٌ فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ لاَ يَسْأَلُ أَحَدًا شَيْئًا وَلاَ يَرُدُّ شَيْئًا أُعْطِيَهُ .
Солим ибн Абдуллаҳ отасидан (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу)га ато берар эди; Умар унга: «Эй Расулуллаҳ, уни мендан муҳтожроқга бер» дер эди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Уни ол; уни мол қилиб (сақла) ёки садақа қил; бу молдан сенга — сен кўз тикмаган ва сўрамаган ҳолда — келган нарсани олгин; (келмаган) бўлса, уни нафсингга эргаштирма» деди. Солим: «Мана шу сабабли Ибн Умар ҳеч кимдан ҳеч нарса сўрамас ва ўзига берилган нарсани рад қилмас эди» деди.