أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاَءِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، وَهِشَامِ بْنِ ع��رْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اسْتَأْذَنَ عَلَىَّ عَمِّي أَفْلَحُ بَعْدَ مَا نَزَلَ الْحِجَابُ فَلَمْ آذَنْ لَهُ فَأَتَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ " ائْذَنِي لَهُ فَإِنَّهُ عَمُّكِ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا أَرْضَعَتْنِي الْمَرْأَةُ وَلَمْ يُرْضِعْنِي الرَّجُلُ . قَالَ " ائْذَنِي لَهُ تَرِبَتْ يَمِينُكِ فَإِنَّهُ عَمُّكِ " .
Бизга Абдулжаббор ибн ал-Алў, Суфёндан, у аз-Зуҳрийдан ва Ҳишом ибн Урвадан, у Урвадан, у Ойша (розияллаҳу анҳо)дан хабар берди. У деди: Амаким Афлаҳ ҳижоб (ояти) нозил бўлганидан кейин менинг ҳузуримга киришга изн сўради, мен эса унга изн бермадим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузуримга келдилар, мен улардан сўрадим. У: «Унга изн бер, чунки у сенинг амакингдир,» дедилар. Мен: «Ё Расулуллаҳ, мени фақат (унинг) аёли эмизган, эркак эмизмаган-ку,» дедим. У: «Унга изн бер, қўлинг тупроқ бўлгур, чунки у сенинг амакингдир,» дедилар.