أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنْبَأَنَا مَعْنٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ أَفْلَحُ أَخُو أَبِي الْقُعَيْسِ يَسْتَأْذِنُ عَلَىَّ وَهُوَ عَمِّي مِنَ الرَّضَاعَةِ فَأَبَيْتُ أَنْ آذَنَ لَهُ حَتَّى جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " ائْذَنِي لَهُ فَإِنَّهُ عَمُّكِ " . قَالَتْ عَائِشَةُ وَذَلِكَ بَعْدَ أَنْ نَزَلَ الْحِجَابُ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ хабар берди, бизга Маън хабар берди, у деди: бизга Молик, Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Ойша (розияллаҳу анҳо)дан ривоят қилди. У деди: Абул-Қуайснинг акаси Афлаҳ менинг ҳузуримга киришга изн сўрарди, у эса менинг эмикдош амаким эди. Мен унга изн беришдан бош тортдим, токи Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келгунига қадар. Мен уларга хабар бердим. Шунда у: «Унга изн бер, чунки у сенинг амакингдир,» дедилар. Ойша деди: Бу ҳижоб (ояти) нозил бўлганидан кейин эди.