حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أَفْلَحَ - أَخَا أَبِي الْقُعَيْسِ - جَاءَ يَسْتَأْذِنُ عَلَيْهَا وَهُوَ عَمُّهَا مِنَ الرَّضَاعَةِ بَعْدَ أَنْ أُنْزِلَ الْحِجَابُ قَالَتْ فَأَبَيْتُ أَنْ آذَنَ لَهُ فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي صَنَعْتُ فَأَمَرَنِي أَنْ آذَنَ لَهُ عَلَىَّ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка Ибн Шиҳобдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оишадан (ривоят қилганини) ўқиб бердим — у (Оиша) унга хабар бердики, Афлаҳ — Абул-Қуайс(нинг) акаси — унинг олдига изн сўраб келди, у (Афлаҳ) унинг эмизишдан бўлган амакиси эди — ҳижоб (ояти) нозил бўлганидан кейин. (Оиша) деди: Мен унга изн беришдан бош тортдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келганда, мен унга қилган ишимни айтдим. У мени унга олдимга киришига изн беришимга буюрди.