حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنَا الْحَكَمُ، عَنْ عِرَاكِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ عَلَىَّ أَفْلَحُ فَلَمْ آذَنْ لَهُ، فَقَالَ أَتَحْتَجِبِينَ مِنِّي وَأَنَا عَمُّكِ فَقُلْتُ وَكَيْفَ ذَلِكَ قَالَ أَرْضَعَتْكِ امْرَأَةُ أَخِي بِلَبَنِ أَخِي. فَقَالَتْ سَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " صَدَقَ أَفْلَحُ، ائْذَنِي لَهُ ".
Бизга Одам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, бизга Ҳакам хабар берди, у Ироқ ибн Моликдан, у Урва ибн Зубайрдан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо), у деди: Афлаҳ менинг (ҳузуримга кириш учун) изн сўрадй, мен унга изн бермадим. У: Мендан парда тутяпсанми, мен сенинг (сут) амакингман? деди. Мен: Бу қандай? дедим. У: Сени акамнинг хотини акамнинг сути билан эмизган, деди. У деди: Мен бу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадим. У: «Афлаҳ рост айтди, унга изн бер», деди.