وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ صَخْرٍ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ، حَدَّثَنَا سَلْمُ بْنُ زَرِيرٍ الْعُطَارِدِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيَّ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَسِيرٍ لَهُ فَأَدْلَجْنَا لَيْلَتَنَا حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَجْهِ الصُّبْحِ عَرَّسْنَا فَغَلَبَتْنَا أَعْيُنُنَا حَتَّى بَزَغَتِ الشَّمْسُ - قَالَ - فَكَانَ أَوَّلَ مَنِ اسْتَيْقَظَ مِنَّا أَبُو بَكْرٍ وَكُنَّا لاَ نُوقِظُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ مَنَامِهِ إِذَا نَامَ حَتَّى يَسْتَيْقِظَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ عُمَرُ فَقَامَ عِنْدَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَفَعَ رَأْسَهُ وَرَأَى الشَّمْسَ قَدْ بَزَغَتْ قَالَ " ارْتَحِلُوا " . فَسَارَ بِنَا حَتَّى إِذَا ابْيَضَّتِ الشَّمْسُ نَزَلَ فَصَلَّى بِنَا الْغَدَاةَ فَاعْتَزَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ لَمْ يُصَلِّ مَعَنَا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا فُلاَنُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَنَا " . قَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ . فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَيَمَّمَ بِالصَّعِيدِ فَصَلَّى ثُمَّ عَجَّلَنِي فِي رَكْبٍ بَيْنَ يَدَيْهِ نَطْلُبُ الْمَاءَ وَقَدْ عَطِشْنَا عَطَشًا شَدِيدًا . فَبَيْنَمَا نَحْنُ نَسِيرُ إِذَا نَحْنُ بِامْرَأَةٍ سَادِلَةٍ رِجْلَيْهَا بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ فَقُلْنَا لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ قَالَتْ أَيْهَاهْ أَيْهَاهْ لاَ مَاءَ لَكُمْ . قُلْنَا فَكَمْ بَيْنَ أَهْلِكِ وَبَيْنَ الْمَاءِ . قَالَتْ مَسِيرَةُ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ . قُلْنَا انْطَلِقِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَتْ وَمَا رَسُولُ اللَّهِ فَلَمْ نُمَلِّكْهَا مِنْ أَمْرِهَا شَيْئًا حَتَّى انْطَلَقْنَا بِهَا فَاسْتَقْبَلْنَا بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهَا فَأَخْبَرَتْهُ مِثْلَ الَّذِي أَخْبَرَتْنَا وَأَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا مُوتِمَةٌ لَهَا صِبْيَانٌ أَيْتَامٌ فَأَمَرَ بِرَاوِيَتِهَا فَأُنِيخَتْ فَمَجَّ فِي الْعَزْلاَوَيْنِ الْعُلْيَاوَيْنِ ثُمَّ بَعَثَ بِرَاوِيَتِهَا فَشَرِبْنَا وَنَحْنُ أَرْبَعُونَ رَجُلاً عِطَاشٌ حَتَّى رَوِينَا وَمَلأْنَا كُلَّ قِرْبَةٍ مَعَنَا وَإِدَاوَةٍ وَغَسَّلْنَا صَاحِبَنَا غَيْرَ أَنَّا لَمْ نَسْقِ بَعِيرًا وَهِيَ تَكَادُ تَنْضَرِجُ مِنَ الْمَاءِ - يَعْنِي الْمَزَادَتَيْنِ - ثُمَّ قَالَ " هَاتُوا مَا كَانَ عِنْدَكُمْ " . فَجَمَعْنَا لَهَا مِنْ كِسَرٍ وَتَمْرٍ وَصَرَّ لَهَا صُرَّةً فَقَالَ لَهَا " اذْهَبِي فَأَطْعِمِي هَذَا عِيَالَكِ وَاعْلَمِي أَنَّا لَمْ نَرْزَأْ مِنْ مَائِكِ " . فَلَمَّا أَتَتْ أَهْلَهَا قَالَتْ لَقَدْ لَقِيتُ أَسْحَرَ الْبَشَرِ أَوْ إِنَّهُ لَنَبِيٌّ كَمَا زَعَمَ كَانَ مِنْ أَمْرِهِ ذَيْتَ وَذَيْتَ . فَهَدَى اللَّهُ ذَاكَ الصِّرْمَ بِتِلْكَ الْمَرْأَةِ فَأَسْلَمَتْ وَأَسْلَمُوا .
Имрон ибн Ҳусайн айтди: Мен Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир сафарида (бирга) эдим; биз кечамизни (тунни) йўлда (ухламай) ўтказдик, то субҳ олдида (манзилга) тушдик; бас кўзларимиз бизни енгди (уйқу босди), то қуёш кўтарилгунга қадар. Биздан энг биринчи уйғонган Абу Бакр бўлди; биз Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ухлаганида — у ўзи уйғонгунга қадар — уйқусидан уйғотмас эдик. Кейин Умар уйғонди ва Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнида туриб, такбир айта бошлади ва такбирни баланд овоз билан айтди, то Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уйғонгунга қадар. У бошини кўтариб, қуёш кўтарилганини кўрганида: «Кўчинглар (йўлга тушинглар)» деди. Бас бизни (етаклаб) юрди, то қуёш оқарганида (манзилга) тушди ва бизга бомдодни ўқиди. Бас қавмдан бир киши — биз билан намоз ўқимай — четга чиқди. (Намоздан) қайтганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Эй фалон, сени биз билан намоз ўқишдан нима тўсди?» деди. У: «Эй Аллаҳнинг Набийси, менга жанобат етди (жунуб бўлдим)» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга буюрди, у тупроқ билан таяммум қилди ва намоз ўқиди. Кейин у мени ўз олдида бир сувори (гуруҳ)да — сув излаб — тезлатди (жўнатди); биз қаттиқ чанқаган эдик. Биз юриб бораётган эдик, шу пайт биз оёқларини икки сув меши (мазода) орасига осилтириб (миниб) кетаётган бир аёлга дуч келдик. Биз унга: «Сув қаерда?» дедик. У: «Ҳе-е, ҳе-е! Сизларга сув йўқ» деди. Биз: «Аҳлинг билан сув ораси қанча (узоқ)?» дедик. У: «Бир кун-у бир кечалик йўл» деди. Биз: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига юр» дедик. У: «Расулуллаҳ нима?» деди. Биз уни ўз ишида (хоҳишида) эркин қўймадик (мажбурладик), то уни (етаклаб) олиб боргунимизча; бас уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га рўпара қилдик. У ундан сўради; у (аёл) унга — бизга хабар бергани мислини — хабар берди ва ўзининг бева (эри йўқ), етим болалари борлигини хабар берди. Бас (Набий) унинг сув туясига (меш)ига буюрди, у чўктирилди; у (Набий) икки юқори меш оғзига (туфук) пуркади, кейин унинг сув туясини (қайтариб) юборди; бас биз — қирқ киши чанқоқ — ичдик, то қондик ва биз билан бирга бўлган ҳар бир меш-идишни тўлдирдик; шеригимизни ҳам (ғусл қилдириб) ювдик — фақат биз туяни суғормадик; ва у (меш) сувдан ёрилишга яқин (тўлиб-тошган) эди. Кейин у (Набий): «Ёнингизда борини келтиринглар» деди. Бас биз унга нон бўлаклари ва хурмо жамладик; (Набий) унга бир тугун (зогора) тугиб берди ва унга: «Бориб, буни болаларингга едиргин ва билки, биз сенинг сувингдан (ҳеч нарса) камайтирмадик» деди. У аҳлига келганида: «Мен одамларнинг энг (ғаройиб) сеҳрлисига — ёки: у, ўзи даъво қилгандек, ҳақиқатдан Набийдир — йўлиқдим; унинг иши шундай-шундай бўлди» деди. Бас Аллаҳ ўша (қабила) масканини ўша аёл сабабли ҳидоят қилди; у (аёл) Ислом келтирди, улар ҳам Ислом келтирди.