حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، حَدَّثَنَا عَوْفُ بْنُ أَبِي جَمِيلَةَ الأَعْرَابِيُّ، عَنْ أَبِي رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيِّ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ الْحُصَيْنِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَسَرَيْنَا لَيْلَةً حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ قُبَيْلَ الصُّبْحِ وَقَعْنَا تِلْكَ الْوَقْعَةَ الَّتِي لاَ وَقْعَةَ عِنْدَ الْمُسَافِرِ أَحْلَى مِنْهَا فَمَا أَيْقَظَنَا إِلاَّ حَرُّ الشَّمْسِ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِنَحْوِ حَدِيثِ سَلْمِ بْنِ زَرِيرٍ وَزَادَ وَنَقَصَ . وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَرَأَى مَا أَصَابَ النَّاسَ وَكَانَ أَجْوَفَ جَلِيدًا فَكَبَّرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِشِدَّةِ صَوْتِهِ بِالتَّكْبِيرِ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَكَوْا إِلَيْهِ الَّذِي أَصَابَهُمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ ضَيْرَ ارْتَحِلُوا " . وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ .
Имрон ибн Ҳусайн айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир сафарда эдик; бир кеча юрдик, то кечанинг охири, субҳдан сал олдин бўлганида, биз ўша уйқуга — мусофир учун ундан ширинроқ уйқу йўқ (бўлган уйқуга) — йиқилдик; бас бизни фақат қуёшнинг иссиги(гина) уйғотди. Ва ҳадисни Салм ибн Зарир ҳадиси наҳвида келтирди; (баъзи нарсани) зиёда қилди ва камайтирди. Ҳадисда: Умар ибн ал-Хаттоб уйғониб, одамларга етган (мусибат)ни кўрганида — у баланд овозли (жиддий, дадил) эди — такбир айтди ва такбирни баланд овоз билан айтди, то Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг такбир овозининг қаттиқлиги сабабли уйғонгунга қадар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уйғонганида, улар унга ўзларига етган (мусибат)дан шикоят қилдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Зарари йўқ; кўчинглар» деди — ва ҳадисни (тўлиқ) келтирди.