أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ نَافِعٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ، أَنَّهُ كَانَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِبَعْضِ طَرِيقِ مَكَّةَ تَخَلَّفَ مَعَ أَصْحَابٍ لَهُ مُحْرِمِينَ وَهُوَ غَيْرُ مُحْرِمٍ وَرَأَى حِمَارًا وَحْشِيًّا فَاسْتَوَى عَلَى فَرَسِهِ ثُمَّ سَأَلَ أَصْحَابَهُ أَنْ يُنَاوِلُوهُ سَوْطَهُ فَأَبَوْا فَسَأَلَهُمْ رُمْحَهُ فَأَبَوْا فَأَخَذَهُ ثُمَّ شَدَّ عَلَى الْحِمَارِ فَقَتَلَهُ فَأَكَلَ مِنْهُ بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبَى بَعْضُهُمْ فَأَدْرَكُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلُوهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " إِنَّمَا هِيَ طُعْمَةٌ أَطْعَمَكُمُوهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ " .
Бизга Қутайба Моликдан, у Абун-Назрдан, у Абу Қатоданинг озод қилган қули Нофиъдан, у Абу Қатодадан хабар бердики, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга эди. Макка йўлининг бир қисмида у иҳромдаги баъзи шериклари билан ортда қолди, ўзи эса иҳромда эмас эди. У бир ёввойи эшакни кўрди-да, отига минди. Сўнг шерикларидан қамчисини беришларини сўради, улар кўнмадилар. Найзасини сўради, улар яна кўнмадилар. Шунда у ўзи (найзани) олди-да, эшакка ташланиб уни ўлдирди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг баъзи саҳобалари ундан едилар, баъзилари эса (ейишдан) бош тортдилар. Сўнг улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етиб бордилар ва ундан бу ҳақда сўрадилар. У: «Бу Аллаҳ азза ва жалла сизларга едирган таомдир,» дедилар.