حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ نَافِعٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ، أَنَّهُ كَانَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِبَعْضِ طَرِيقِ مَكَّةَ تَخَلَّفَ مَعَ أَصْحَابٍ لَهُ مُحْرِمِينَ وَهُوَ غَيْرُ مُحْرِمٍ فَرَأَى حِمَارًا وَحْشِيًّا فَاسْتَوَى عَلَى فَرَسِهِ فَسَأَلَ أَصْحَابَهُ أَنْ يُنَاوِلُوهُ سَوْطَهُ فَأَبَوْا فَسَأَلَهُمْ رُمْحَهُ فَأَبَوْا عَلَيْهِ فَأَخَذَهُ ثُمَّ شَدَّ عَلَى الْحِمَارِ فَقَتَلَهُ فَأَكَلَ مِنْهُ بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبَى بَعْضُهُمْ فَأَدْرَكُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلُوهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " إِنَّمَا هِيَ طُعْمَةٌ أَطْعَمَكُمُوهَا اللَّهُ " .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у Молик ибн Анасдан, у Абун-Назрдан, у Абу Қатоданинг озодланган қули Нофедан, у Абу Қатода (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга эди. Макка йўлининг бир қисмига етганда, у иҳромга кирган шериклари билан орқада қолди, ўзи эса иҳромда эмас эди. У ёввойи эшак кўрди-да, отига минди. У шерикларидан қамчисини беришларини сўради, улар бермадилар. Сўнг найзасини сўради, улар яна унга бермадилар. Шунда у ўзи (найзани) олди, кейин эшакка ҳужум қилиб, уни ўлдирди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг баъзи саҳобалари ундан еди, баъзилари эса (ейишдан) бош тортди. Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етиб бориб, бу ҳақда сўрадилар. У: «У фақат Аллаҳ сизларга едирган таомдир,» дедилар.