حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ يَوْمًا جَالِسًا مَعَ رِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَنْزِلٍ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَازِلٌ أَمَامَنَا وَالْقَوْمُ مُحْرِمُونَ، وَأَنَا غَيْرُ مُحْرِمٍ، فَأَبْصَرُوا حِمَارًا وَحْشِيًّا، وَأَنَا مَشْغُولٌ أَخْصِفُ نَعْلِي، فَلَمْ يُؤْذِنُونِي بِهِ، وَأَحَبُّوا لَوْ أَنِّي أَبْصَرْتُهُ، وَالْتَفَتُّ فَأَبْصَرْتُهُ، فَقُمْتُ إِلَى الْفَرَسِ فَأَسْرَجْتُهُ ثُمَّ رَكِبْتُ وَنَسِيتُ السَّوْطَ وَالرُّمْحَ فَقُلْتُ لَهُمْ نَاوِلُونِي السَّوْطَ وَالرُّمْحَ. فَقَالُوا لاَ وَاللَّهِ، لاَ نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ. فَغَضِبْتُ فَنَزَلْتُ فَأَخَذْتُهُمَا، ثُمَّ رَكِبْتُ، فَشَدَدْتُ عَلَى الْحِمَارِ فَعَقَرْتُهُ، ثُمَّ جِئْتُ بِهِ وَقَدْ مَاتَ، فَوَقَعُوا فِيهِ يَأْكُلُونَهُ، ثُمَّ إِنَّهُمْ شَكُّوا فِي أَكْلِهِمْ إِيَّاهُ، وَهُمْ حُرُمٌ، فَرُحْنَا وَخَبَأْتُ الْعَضُدَ مَعِي، فَأَدْرَكْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " مَعَكُمْ مِنْهُ شَىْءٌ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. فَنَاوَلْتُهُ الْعَضُدَ فَأَكَلَهَا، حَتَّى نَفَّدَهَا وَهْوَ مُحْرِمٌ. فَحَدَّثَنِي بِهِ زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
Бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: Менга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, у Абу Ҳозимдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Қатода Саламийдан, у отасидан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен бир куни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан баъзи кишилар билан Макка йўлидаги бир манзилда ўтирган эдим — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг олдимизда (илгарироқ) тушган, қавм иҳромда, мен эса иҳромда эмас эдим. Улар бир ёввойи эшакни кўриб қолди, мен оёқ кийимимни тузатиб (ямаб) банд эдим. Улар менга уни (эшакни) билдирмади, лекин мен уни кўришимни хоҳлади. Мен ўгирилиб, уни кўрдим. Мен отнинг олдига бориб, уни эгарлади, сўнг миндим ва қамчи билан найзани унутдим. Мен уларга: Менга қамчи ва найзани узатиб беринглар, дедим. Улар: Йўқ, Аллаҳга қасамки, унга (ов)га сенга ҳеч нарсада ёрдам бермаймиз, деди. Мен ғазабландим, тушдим ва уларни (ўзим) олдим, сўнг миндим, эшакга ташландим ва уни (жароҳатлаб) сўйдим. Сўнг уни — ўлиб бўлган ҳолда — келтирдим. Улар унга тушиб, уни еб (бошлади). Сўнг улар — иҳромда туриб — уни ейишда шубҳа қилди. Биз йўлга тушдик, мен елка(гўшт)ни ўзим билан яшириб олдим. Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етиб олдик ва ундан бу ҳақда сўрадик. У: «Сизларда ундан бирор нарса борми?» деди. Мен: Ҳа, дедим. Мен унга елкани узатдим, у уни еди, токи тугатди — у иҳромда эди. Буни менга Зайд ибн Аслам, Ато ибн Ясордан, у Абу Қатодадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилиб) сўзлаб берди.