حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ، عَنْ سَهْلٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَ إِلَى امْرَأَةٍ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ، وَكَانَ لَهَا غُلاَمٌ نَجَّارٌ قَالَ لَهَا " مُرِي عَبْدَكِ فَلْيَعْمَلْ لَنَا أَعْوَادَ الْمِنْبَرِ ". فَأَمَرَتْ عَبْدَهَا، فَذَهَبَ فَقَطَعَ مِنَ الطَّرْفَاءِ، فَصَنَعَ لَهُ مِنْبَرًا، فَلَمَّا قَضَاهُ أَرْسَلَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَدْ قَضَاهُ، قَالَ صلى الله عليه وسلم " أَرْسِلِي بِهِ إِلَىَّ ". فَجَاءُوا بِهِ فَاحْتَمَلَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَضَعَهُ حَيْثُ تَرَوْنَ.
Бизга Ибн Абу Марям ривоят қилди, бизга Абу Ғассон ривоят қилди, у деди: Менга Абу Ҳозим ривоят қилди, у Саҳлдан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) муҳожирлардан бир аёлга одам юборди — унинг бир нажжор (дурадгор) қули бор эди — унга: «Қулингга буюр, бизга минбар ёғочларини ясасин», деди. У ўз қулига буюрди, у бориб, ғараб(дарахти)дан кесди ва унга бир минбар ясади. У уни тугатганда, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: У уни тугатди, деб одам юборди. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни менга юбор», деди. Улар уни келтирдилар, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни кўтарди ва уни сизлар кўраётган жойга қўйди.