2568-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Совға китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَوْ دُعِيتُ إِلَى ذِرَاعٍ أَوْ كُرَاعٍ لأَجَبْتُ، وَلَوْ أُهْدِيَ إِلَىَّ ذِرَاعٌ أَوْ كُرَاعٌ لَقَبِلْتُ ".
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, у Шуъбадан, у Сулаймондан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Агар мен бир (қўй) елка ёки оёғига (таомга) чақирилсам, албатта жавоб берар эдим. Агар менга бир елка ёки оёқ ҳадя қилинса, албатта қабул қилар эдим».