حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ يَوْمًا جَالِسًا مَعَ رِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَنْزِلٍ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَازِلٌ أَمَامَنَا، وَالْقَوْمُ مُحْرِمُونَ وَأَنَا غَيْرُ مُحْرِمٍ، فَأَبْصَرُوا حِمَارًا وَحْشِيًّا وَأَنَا مَشْغُولٌ أَخْصِفُ نَعْلِي، فَلَمْ يُؤْذِنُونِي لَهُ، وَأَحَبُّوا لَوْ أَنِّي أَبْصَرْتُهُ، فَالْتَفَتُّ فَأَبْصَرْتُهُ فَقُمْتُ إِلَى الْفَرَسِ فَأَسْرَجْتُهُ. ثُمَّ رَكِبْتُ وَنَسِيتُ السَّوْطَ وَالرُّمْحَ فَقُلْتُ لَهُمْ نَاوِلُونِي السَّوْطَ وَالرُّمْحَ. فَقَالُوا لاَ وَاللَّهِ لاَ نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ. فَغَضِبْتُ فَنَزَلْتُ فَأَخَذْتُهُمَا، ثُمَّ رَكِبْتُ فَشَدَدْتُ عَلَى الْحِمَارِ فَعَقَرْتُهُ، ثُمَّ جِئْتُ بِهِ وَقَدْ مَاتَ فَوَقَعُوا فِيهِ يَأْكُلُونَهُ، ثُمَّ إِنَّهُمْ شَكُّوا فِي أَكْلِهِمْ إِيَّاهُ وَهُمْ حُرُمٌ، فَرُحْنَا وَخَبَأْتُ الْعَضُدَ مَعِي، فَأَدْرَكْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " مَعَكُمْ مِنْهُ شَىْءٌ ". فَنَاوَلْتُهُ الْعَضُدَ فَأَكَلَهَا حَتَّى تَعَرَّقَهَا، وَهْوَ مُحْرِمٌ. قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ وَحَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ مِثْلَهُ.
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ, Муҳаммад ибн Жаъфардан, у Абу Ҳозимдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Қатода Саламийдан, у отасидан ривоят қилади: У: Мен бир куни Макка йўлидаги бир манзилда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бир неча эркак билан ўтирган эдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам биздан олдинда тушган эдилар. Қавм муҳрим (иҳромда) эди, мен муҳрим эмасдим. Улар бир ёввойи эшак (ҳмори ваҳший)ни кўриб қолдилар, мен эса оёқ кийимимни ямаш билан банд эдим. Улар менга уни (эшакни) билдирмадилар (чунки мен овласам, иҳромсиз бўлганим учун), лекин мен уни кўришимни ёқтирдилар. Мен ўгирилиб, уни кўрдим. Отга бориб, уни эгарладим, сўнг миндим. Мен қамчи ва найзани унутдим. Мен уларга: Менга қамчи ва найзани узатинг, дедим. Улар: Йўқ, Аллаҳга қасам, биз сенга унинг (ови)да ҳеч нарса билан ёрдам бермаймиз, дедилар. Мен ғазабланиб, тушдим ва уларни (ўзим) олдим, сўнг миндим ва эшакка ҳужум қилиб, уни сўйдим (жароҳатладим), сўнг уни ўлган ҳолда келтирдим. Улар унга ёпишиб, уни ей бошладилар. Сўнг улар — муҳрим эканлари (ҳолда) — уни ейишда шубҳага тушдилар. Биз жўнаб кетдик, мен елка (гўшти)ни ўзим билан яширдим. Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб олдик ва ундан бу ҳақда сўрадик. У: «Сизларда ундан бирор нарса борми?» дедилар. Мен унга елкани узатдим, у уни едилар, ҳатто (суягидан) тишлаб (гўштини) тозаладилар, ҳолбуки у киши муҳрим эдилар. Ибн Жаъфар: Менга Зайд ибн Аслам, у Ато ибн Ясордан, у Абу Қатодадан шунга ўхшашини айтиб берди, деди.