حَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ الْعَتَكِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي، قِلاَبَةَ وَعَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ زَهْدَمٍ الْجَرْمِيِّ، - قَالَ أَيُّوبُ وَأَنَا لِحَدِيثِ الْقَاسِمِ، أَحْفَظُ مِنِّي لِحَدِيثِ أَبِي قِلاَبَةَ - قَالَ كُنَّا عِنْدَ أَبِي مُوسَى فَدَعَا بِمَائِدَتِهِ وَعَلَيْهَا لَحْمُ دَجَاجٍ فَدَخَلَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَيْمِ اللَّهِ أَحْمَرُ شَبِيهٌ بِالْمَوَالِي فَقَالَ لَهُ هَلُمَّ . فَتَلَكَّأَ فَقَالَ هَلُمَّ فَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْكُلُ مِنْهُ . فَقَالَ الرَّجُلُ إِنِّي رَأَيْتُهُ يَأْكُلُ شَيْئًا فَقَذِرْتُهُ فَحَلَفْتُ أَنْ لاَ أَطْعَمَهُ فَقَالَ هَلُمَّ أُحَدِّثْكَ عَنْ ذَلِكَ إِنِّي أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ نَسْتَحْمِلُهُ فَقَالَ " وَاللَّهِ لاَ أَحْمِلُكُمْ وَمَا عِنْدِي مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ " . فَلَبِثْنَا مَا شَاءَ اللَّهُ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِنَهْبِ إِبِلٍ فَدَعَا بِنَا فَأَمَرَ لَنَا بِخَمْسِ ذَوْدٍ غُرِّ الذُّرَى قَالَ فَلَمَّا انْطَلَقْنَا قَالَ بَعْضُنَا لِبَعْضٍ أَغْفَلْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمِينَهُ لاَ يُبَارَكُ لَنَا . فَرَجَعْنَا إِلَيْهِ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا أَتَيْنَاكَ نَسْتَحْمِلُكَ وَإِنَّكَ حَلَفْتَ أَنْ لاَ تَحْمِلَنَا ثُمَّ حَمَلْتَنَا أَفَنَسِيتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " إِنِّي وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لاَ أَحْلِفُ عَلَى يَمِينٍ فَأَرَى غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا إِلاَّ أَتَيْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ وَتَحَلَّلْتُهَا فَانْطَلِقُوا فَإِنَّمَا حَمَلَكُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ " .
Менга Абур-Робийъ ал-Атакий ривоят қилди: Бизга Ҳаммод — яъни Зайд ўғли — Айюбдан, у Абу Қилоабадан ва ал-Қосим ибн Осимдан, у Заҳдам ал-Жармийдан ривоят қилди — Айюб: «Мен ал-Қосимнинг ҳадисини Абу Қилоабанинг ҳадисидан яхшироқ ёдлайман» деди — У деди: Биз Абу Мусо олдида эдик. У дастурхонини чақирди, унда товуқ гўшти бор эди. Бану Таймуллаҳдан қизғиш, озод қилинган қулларга ўхшаш бир киши кирди. Абу Мусо унга: «Кел» деди. У ноз қилди (келишга иккиланди). Абу Мусо: «Кел, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ундан еётганларини кўрганман» деди. Киши: «Мен Унинг бир нарса еётганини кўриб, ундан тиржандим (нафсим тортмади), шу сабаб уни емасликка қасам ичган эдим» деди. Абу Мусо: «Кел, мен сен учун шу ҳақда гапириб берай. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам олдига Ашъарийлардан бир гуруҳ билан от-улов сўраб келдим. Расулуллаҳ: ‹Аллаҳга қасамки, мен сизларни миндирмайман ва менда сизларни миндирадиган нарса ҳам йўқ› дедилар. Биз Аллаҳ хоҳлаганча турдик. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ўлжадаги туялар келтирилди. У бизни чақириб, биз учун оқим-елкали бешта туяни буюрдилар. Биз жўнаганимизда, баъзимиз баъзимизга: ‹Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни қасамларидан ғофил қолдирдик, бизга барака берилмайди› дедик. Биз Унинг олдига қайтиб: ‹Эй Расулуллаҳ, биз Сенинг олдингга от-улов сўраб келган эдик, Сен бизни миндирмасликка қасам ичган эдинг, сўнг бизни миндирдинг. Эй Расулуллаҳ, унутдингми?› дедик. У: ‹Мен, Аллаҳга қасамки, иншааллаҳ, бирор қасам устига қасам ичиб, сўнг ундан бошқасини яхшироқ кўрсам, албатта яхшироқ бўлганини қиламан ва қасамимни ечаман. Энди жўнанглар, сизларни Аллаҳ азза ва жалла миндирди› дедилар» деди.