حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنِ الْقَاسِمِ التَّمِيمِيِّ، عَنْ زَهْدَمٍ الْجَرْمِيِّ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ أَبِي مُوسَى وَكَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ هَذَا الْحَىِّ مِنْ جَرْمٍ إِخَاءٌ وَمَعْرُوفٌ ـ قَالَ ـ فَقُدِّمَ طَعَامٌ ـ قَالَ ـ وَقُدِّمَ فِي طَعَامِهِ لَحْمُ دَجَاجٍ ـ قَالَ ـ وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَيْمِ اللَّهِ أَحْمَرُ كَأَنَّهُ مَوْلًى ـ قَالَ ـ فَلَمْ يَدْنُ فَقَالَ لَهُ أَبُو مُوسَى ادْنُ، فَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْكُلُ مِنْهُ. قَالَ إِنِّي رَأَيْتُهُ يَأْكُلُ شَيْئًا قَذِرْتُهُ، فَحَلَفْتُ أَنْ لاَ أَطْعَمَهُ أَبَدًا. فَقَالَ ادْنُ أُخْبِرْكَ عَنْ ذَلِكَ، أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ أَسْتَحْمِلُهُ، وَهْوَ يُقْسِمُ نَعَمًا مِنْ نَعَمِ الصَّدَقَةِ ـ قَالَ أَيُّوبُ أَحْسِبُهُ قَالَ وَهْوَ غَضْبَانُ ـ قَالَ " وَاللَّهِ لاَ أَحْمِلُكُمْ، وَمَا عِنْدِي مَا أَحْمِلُكُمْ ". قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِنَهْبِ إِبِلٍ، فَقِيلَ أَيْنَ هَؤُلاَءِ الأَشْعَرِيُّونَ فَأَتَيْنَا فَأَمَرَ لَنَا بِخَمْسِ ذَوْدٍ غُرِّ الذُّرَى، قَالَ فَانْدَفَعْنَا فَقُلْتُ لأَصْحَابِي أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَسْتَحْمِلُهُ، فَحَلَفَ أَنْ لاَ يَحْمِلَنَا، ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَيْنَا فَحَمَلَنَا، نَسِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمِينَهُ، وَاللَّهِ لَئِنْ تَغَفَّلْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمِينَهُ لاَ نُفْلِحُ أَبَدًا، ارْجِعُوا بِنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلْنُذَكِّرْهُ يَمِينَهُ. فَرَجَعْنَا فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَيْنَاكَ نَسْتَحْمِلُكَ، فَحَلَفْتَ أَنْ لاَ تَحْمِلَنَا ثُمَّ حَمَلْتَنَا فَظَنَنَّا ـ أَوْ فَعَرَفْنَا ـ أَنَّكَ نَسِيتَ يَمِينَكَ. قَالَ " انْطَلِقُوا، فَإِنَّمَا حَمَلَكُمُ اللَّهُ، إِنِّي وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لاَ أَحْلِفُ عَلَى يَمِينٍ، فَأَرَى غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا، إِلاَّ أَتَيْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ وَتَحَلَّلْتُهَا ". تَابَعَهُ حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ وَالْقَاسِمِ بْنِ عَاصِمٍ الْكُلَيْبِيِّ. حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، وَالْقَاسِمِ التَّمِيمِيِّ عَنْ زَهْدَمٍ، بِهَذَا. حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ زَهْدَمٍ، بِهَذَا.
Заҳдам ал-Жармий айтди: Абу Мусо ҳузурида эдик. Биз билан Жарм қабиласи орасида биродарлик ва яхшилик бор эди. Таом келтирилди — таомида товуқ гўшти бор эди. Қавмда Бану Таймиллаҳдан, мавлодек қизғиш бир киши бор эди, у яқинлашмади. Абу Мусо унга: "Яқин кел, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ундан еяётганини кўрдим" деди. У: "Мен уни бир нарсани еяётганини кўриб, жиркандим, уни ҳеч қачон емасликка қасам ичдим" деди. (Абу Мусо): "Яқин кел, мен сенга бу ҳақда айтиб берай. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Ашъарийлардан бир гуруҳ билан келиб, ундан улов сўрадик — у садақа молларидан (чорвани) тақсимлаб турарди. У: «Валлаҳи, сизларни уламайман, менда сизларни улайдиган нарса йўқ» деди. Биз йўлга чиқдик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (уруш) ўлжаси туялар келтирилди. «Ана у Ашъарийлар қани?» дейилди. Келдик, бизга оқ ўркачли бешта туяни буюрди. Биз (йўлга) тушдик. Мен ашобларимга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га улов сўраб келдик, у бизни уламасликка қасам ичди, кейин бизга юбориб улади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қасамини унутди. Валлаҳи, агар биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қасамидан ғафлатда қолдирсак, ҳеч қачон нажот топмаймиз. Келинг, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қайтайлик, унга қасамини эслатайлик» дедим. Қайтдик ва: «Эй Расулуллаҳ, биз сенга улов сўраб келдик, сен бизни уламасликка қасам ичдинг, кейин бизни уладинг. Биз — сен қасамингни унутдинг деб — гумон қилдик (ёки билдик)» дедик. Деди: «Боринглар, сизларни Аллаҳ улади. Валлаҳи, иншааллаҳ, мен бир қасамга қасам ичиб, ундан бошқасини яхшироқ кўрмайман, магар яхши бўлганини қилиб, уни (қасамни) бузаман»."