حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حُجَيْرٍ، عَنْ طَاوُسٍ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ سُلَيْمَانُ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ عَلَى تِسْعِينَ امْرَأَةً، كُلٌّ تَلِدُ غُلاَمًا يُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ. فَقَالَ لَهُ صَاحِبُهُ ـ قَالَ سُفْيَانُ يَعْنِي الْمَلَكَ ـ قُلْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. فَنَسِيَ، فَطَافَ بِهِنَّ، فَلَمْ تَأْتِ امْرَأَةٌ مِنْهُنَّ بِوَلَدٍ، إِلاَّ وَاحِدَةٌ بِشِقِّ غُلاَمٍ. فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ يَرْوِيهِ قَالَ " لَوْ قَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ، لَمْ يَحْنَثْ وَكَانَ دَرَكًا فِي حَاجَتِهِ ". وَقَالَ مَرَّةً قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوِ اسْتَثْنَى ". وَحَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ عَنِ الأَعْرَجِ مِثْلَ حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ.
Абу Ҳурайра айтди: Сулаймон: "Бу кеча тўқсон аёлни айланаман, ҳар бири Аллаҳ йўлида жанг қиладиган ўғил туғади" деди. Ҳамроҳи — Суфён: "яъни малоика" деди — унга: "Иншааллаҳ деб айт" деди. У унутди, уларни айланди, улардан ҳеч бир аёл фарзанд келтирмади, фақат биттаси ярим ўғил (чала) билан. Абу Ҳурайра уни ривоят қилиб: (Набий) деди: "Агар у «Иншааллаҳ» деганида, қасамини бузмаган ва ҳожатига етган бўлар эди." Бир мартда: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Агар истисно қилганида" деди.