حَدَّثَنَا سُوَيْدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ، قَالَ أَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ، لِي قَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنَ الْجَهْدِ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَيْسَ أَحَدٌ يَقْبَلُنَا فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَى بِنَا أَهْلَهُ فَإِذَا ثَلاَثَةُ أَعْنُزٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا " . فَكُنَّا نَحْتَلِبُهُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَصِيبَهُ فَيَجِيءُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ عَلَيْنَا تَسْلِيمًا لاَ يُوقِظُ النَّائِمَ وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Сувайд ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибнул-Муборак хабар берди, (у деди:) бизга Сулаймон ибнул-Муғира хабар берди, (у деди:) бизга Собит ал-Буноний ривоят қилди, (у деди:) бизга Ибн Абу Лайла ривоят қилди, ал-Миқдод ибнул-Асвад (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: мен ва икки шеригим (йўлга) келдик, очлик-машаққатдан эшитишимиз ва кўришимиз сусайган эди. Биз ўзимизни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларига (меҳмон қилишларини сўраб) тақдим этардик, лекин ҳеч ким бизни қабул қилмасди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келдик. У бизни ўз аҳлининг олдига олиб борди, қарасак учта эчки бор экан. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу сутни ўртамизда (бўлиб) соғинглар,» дедилар. Биз уни соғар, ҳар бир киши ўз улушини ичар ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг улушини кўтариб (ажратиб) қўярдик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси келиб, бизга ухлаганни уйғотмайдиган, уйғоққа эса эшитиладиган тарзда салом берардилар. Сўнг масжидга келиб намоз ўқир, кейин ичимлигининг олдига келиб уни ичардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.