حَدَّثَنَا أَبُو الْخَطَّابِ، زِيَادُ بْنُ يَحْيَى الْحَسَّانِيُّ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ وَرْدَانَ أَبُو صَالِحٍ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ السَّخْتِيَانِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، قَالَ قَدِمَتْ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَقْبِيَةٌ فَقَالَ لِي أَبِي مَخْرَمَةُ انْطَلِقْ بِنَا إِلَيْهِ عَسَى أَنْ يُعْطِيَنَا مِنْهَا شَيْئًا . قَالَ فَقَامَ أَبِي عَلَى الْبَابِ فَتَكَلَّمَ فَعَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صَوْتَهُ فَخَرَجَ وَمَعَهُ قَبَاءٌ وَهُوَ يُرِيهِ مَحَاسِنَهُ وَهُوَ يَقُولُ " خَبَأْتُ هَذَا لَكَ خَبَأْتُ هَذَا لَكَ " .
Мисвар ибн Махрама айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (бир неча) қаболар келди. Отам Махрама менга: «Биз билан унинг олдига юр; балки у бизга улардан бир нарса берар» деди. Бас отам эшикда туриб гапирди; Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг овозини таниди ва — ёнида бир қабо бўлган ҳолда — чиқди; у (қабонинг) гўзалликларини унга кўрсатиб: «Буни сен учун яшириб қўйдим, буни сен учун яшириб қўйдим» дер эди.