حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ الْجَزَّارِ، عَنِ ابْنِ أَخِي، زَيْنَبَ امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ زَيْنَبَ، امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ الرُّقَى وَالتَّمَائِمَ وَالتِّوَلَةَ شِرْكٌ " . قَالَتْ قُلْتُ لِمَ تَقُولُ هَذَا وَاللَّهِ لَقَدْ كَانَتْ عَيْنِي تَقْذِفُ وَكُنْتُ أَخْتَلِفُ إِلَى فُلاَنٍ الْيَهُودِيِّ يَرْقِينِي فَإِذَا رَقَانِي سَكَنَتْ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِنَّمَا ذَاكِ عَمَلُ الشَّيْطَانِ كَانَ يَنْخَسُهَا بِيَدِهِ فَإِذَا رَقَاهَا كَفَّ عَنْهَا إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكِ أَنْ تَقُولِي كَمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " .
Бизга Муҳаммад ибн Алаъ ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Аъмаш Амр ибн Муррадан, у Яҳё ибн Жаззордан, у Зайнаб — Абдуллаҳнинг аёлининг жиянидан, у Абдуллаҳнинг аёли Зайнабдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди. У деди: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитдим: ‹Албатта, руқялар (афсунлар), туморлар ва тивала (сеҳрли муҳаббат дўланаси) ширкдир.›» (Зайнаб) деди: «Мен: ‹Нега бундай дейсиз? Валлаҳи, кўзим қовжираб турарди, мен фалон яҳудийга бориб турардим, у мени руқя қиларди, қачон руқя қилса, (кўзим оғриғи) тинчирди›, дедим.» Абдуллаҳ эса деди: «У фақат шайтоннинг ишидир. У (шайтон) қўли билан уни нуқиб турарди, қачон (яҳудий) руқя қилса, ундан тийиларди. Сенга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтадиган нарсани айтишинг кифоя эди: ‹Азҳибил-басе Роббан-нос, ишфи анташ-Шофий, ло шифўа илло шифўука, шифўан ло юғодиру сақамо — Балони кетказ, эй инсонлар Роббиси, шифо бер, Сен шифо берувчисан, Сенинг шифойнгдан бошқа шифо йўқ, касаллик қолдирмайдиган шифо (бер).›»