حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، - وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ - قَالاَ حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - وَهُوَ ابْنُ إِسْمَاعِيلَ - عَنْ بُكَيْرِ بْنِ مِسْمَارٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَمَرَ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ سَعْدًا فَقَالَ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسُبَّ أَبَا التُّرَابِ فَقَالَ أَمَّا مَا ذَكَرْتُ ثَلاَثًا قَالَهُنَّ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَنْ أَسُبَّهُ لأَنْ تَكُونَ لِي وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ حُمْرِ النَّعَمِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لَهُ خَلَّفَهُ فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ يَا رَسُولَ اللَّهِ خَلَّفْتَنِي مَعَ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلاَّ أَنَّهُ لاَ نُبُوَّةَ بَعْدِي " . وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ يَوْمَ خَيْبَرَ " لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلاً يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ " . قَالَ فَتَطَاوَلْنَا لَهَا فَقَالَ " ادْعُوا لِي عَلِيًّا " . فَأُتِيَ بِهِ أَرْمَدَ فَبَصَقَ فِي عَيْنِهِ وَدَفَعَ الرَّايَةَ إِلَيْهِ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ} دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيًّا وَفَاطِمَةَ وَحَسَنًا وَحُسَيْنًا فَقَالَ " اللَّهُمَّ هَؤُلاَءِ أَهْلِي " .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ва Муҳаммад ибн Аббод ривоят қилдилар — лафзда яқин келдилар — улар: бизга Ҳотим — у Ибн Исмоийл — Букайр ибн Мисмордан, у Омир ибн Саъд ибн Абу Ваққосдан, у отасидан ривоят қилди дедилар. У деди: Муовия ибн Абу Суфён Саъдга буюриб: «Сени Абут-Туробни (Алийни) сўкишдан нима тўсди?» деди. У: «У зот Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтган уч нарсани эслаганим сабабли уни ҳеч қачон сўкмайман. Улардан бирортаси мен учун бўлиши менга қизил туялардан кўра маҳбуброқдир. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг унга айтаётганларини эшитдим — у зот уни бирор ғазотларида (Мадинада) қолдирган эдилар, Алий унга: ‹Эй Расулуллаҳ, мени аёллар ва болалар билан қолдирасизми?› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: ‹Сен менга Ҳорун Мусога бўлган мартабада бўлишингга рози бўлмайсанми? Фақат мендан кейин нубувват йўқ› дедилар. Яна мен у зотнинг Хайбар кунида: ‹Байроқни Аллаҳни ва Расулини севадиган, Аллаҳ ва Расули ҳам уни севадиган бир кишига бераман› деяётганларини эшитдим. Деди: Бас, биз унга (умид билан) бўй чўздик. У зот: ‹Менга Алийни чақиринглар› дедилар. Бас, у кўзлари оғриган ҳолда келтирилди. У зот унинг кўзига (туфларини) ташладилар ва байроқни унга бердилар, Аллаҳ унга (ғалабани) ато этди. Ва: ‹Бас, келинглар, бизнинг ўғилларимизни ва сизнинг ўғилларингизни чақирайлик...› ояти нозил бўлганда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Алийни, Фотимани, Ҳасанни ва Ҳусайнни чақирдилар-да: ‹Аллаҳим, мана шулар менинг аҳлим› дедилар.»